Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

കണ്ണിൽ മഞ്ഞയോ പച്ചയോ കലർന്ന തിളക്കം കാണാം. എന്നാൽ അവർ അത് മറയ്ക്കാൻ പഠിക്കും.”

“ദൗർബല്യം?”

ഹരിഹരൻ പൊതിയിൽ കിടന്നിരുന്ന വെള്ളിക്കത്തി എടുത്തു.

“വെള്ളി.”

“അവരെ ഇത് കത്തിക്കുമോ?”

“ഇല്ല. പക്ഷേ വിഷംപോലെ പ്രവർത്തിക്കും. സാധാരണ ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള മുറിവ് വേഗത്തിൽ ഭേദമാകും. വെള്ളി ശരീരത്തിൽ കയറിയാൽ രോഗത്തിന്റെ പുനർനിർമാണശക്തി തടസ്സപ്പെടും. രക്തം കറുത്തുതുടങ്ങും.

പേശികൾ തളരും. ആവശ്യമായ അളവിൽ വെള്ളി ശരീരത്തിൽ നിലനിന്നാൽ അവർ മരിക്കും.”

“വെള്ളിവാൾ?”

“അതിവിലയേറിയതാണ്. ശുദ്ധവെള്ളി മൃദുവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് വെള്ളി കലർത്തിയ പ്രത്യേക ലോഹങ്ങളാണ് വേട്ടക്കാർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അമ്പിന്റെ അഗ്രം, കത്തിയുടെ വശം, ചെറുകുരുക്കൾ.”

“വെള്ളിയുണ്ട?”

ഹരിഹരൻ ചിരിച്ചു.

“പാശ്ചാത്യദേശങ്ങളിൽ തോക്കുകൾ സാധാരണമായശേഷം ഉപയോഗിച്ചു. പക്ഷേ വെടിയുണ്ട ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയാൽ വിഷപ്രഭാവം കുറയും. അകത്ത് കുടുങ്ങിയാൽ കൂടുതൽ ഫലപ്രദം.”

“മറ്റൊരു ദൗർബല്യമുണ്ടോ?”

“ചന്ദ്രദമനി അഥവാ വുൾഫ്സ്ബേൻ.”

ഹരിഹരൻ അലമാരയുടെ താഴത്തെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരു ചെറുസഞ്ചി എടുത്തു. അതിനുള്ളിലെ ഉണങ്ങിയ പൂക്കൾക്കും ഇലകൾക്കും ഇരുണ്ട നിറം.

“അത് സസ്യമാണോ?”

“അതെ. അത്യന്തം വിഷമുള്ളത്. സാധാരണ മനുഷ്യർക്കും അപകടകരം. എന്നാൽ ലൂപിനുകൾക്ക് അതിന്റെ ചെറിയ അളവുതന്നെ രോഗത്തിന്റെ ശക്തി കുറയ്ക്കും.”

“വെർവെയിൻ യക്ഷിയോട് ചെയ്യുന്നതുപോലെ?”

“ഏകദേശം. ചെന്നായരൂപത്തിലായിരിക്കുമ്പോഴും വുൾഫ്സ്ബേൻ രക്തത്തിലേക്ക് കടന്നാൽ അവരുടെ ശക്തി മനുഷ്യന്റെ നിലയിലേക്ക് താഴും. രൂപം ഉടനെ മാറണമെന്നില്ല. പുറമേ ചെന്നായയായിരിക്കും. പക്ഷേ പേശികളുടെ ശക്തിയും വേഗവും രോഗശാന്തിയും നഷ്ടപ്പെടും.”

“അപ്പോൾ കൊല്ലാൻ എളുപ്പം.”

“അതെ. പക്ഷേ ശ്രദ്ധിക്കണം. മനുഷ്യർക്കും വിഷമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. തെറ്റായി ഉപയോഗിച്ചാൽ വേട്ടക്കാരൻ ആദ്യം മരിക്കും.”

“തല വെട്ടിയാൽ ലൂപിനും മരിക്കുമോ?”

“സ്ഥിരമായി.”

“ഹൃദയത്തിൽ കുത്തിയാൽ?”