Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

“സാധാരണ ആയുധമെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ രക്ഷപ്പെടാം. വെള്ളിയാണെങ്കിൽ സാധ്യത വളരെയധികം കൂടും. പക്ഷേ ശിരഛേദമാണ് ഉറപ്പുള്ള മാർഗങ്ങളിൽ ഒന്ന്.”

“ചന്ദ്രപ്രകാശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു ദൗർബല്യമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”

ഹരിഹരൻ ഒരു നിമിഷം ആദിത്യനെ നോക്കി. ശേഷം താളിയോലയിലെ മറ്റൊരു ചിത്രം കാണിച്ചു. വെള്ളം നിറഞ്ഞ കുളത്തിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ചെന്നായ.

അതിന്റെ പ്രതിബിംബം വെള്ളത്തിൽ. ചെന്നായയുടെ ശരീരം കല്ലുപോലെ നിശ്ചലമായി വരച്ചിരിക്കുന്നു.

“ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം കണ്ടാൽ അവർ താൽക്കാലികമായി സ്തംഭിക്കും.”

“കണ്ണാടിയിൽ?”

“ചന്ദ്രപ്രകാശം അതിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കണം. സാധാരണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലുള്ള കണ്ണാടി മതിയാകില്ല. ജലത്തിലെ പ്രതിബിംബം ഏറ്റവും ശക്തമാണ്. വെള്ളിയോ മിനുക്കിയ ലോഹമോ ഉപയോഗിച്ചും സാധിക്കും.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“കൃത്യമായി അറിയില്ല. രോഗം സ്വന്തം മാറ്റപ്പെട്ട രൂപത്തെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ നാഡീവ്യവസ്ഥയിൽ വൈരുദ്ധ്യമുണ്ടാകുന്നു എന്നാണ് ഒരു സിദ്ധാന്തം. മറ്റൊരു വിശ്വാസം, ചന്ദ്രപ്രകാശം രണ്ടുതവണ ശരീരത്തെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ—ആദ്യം ആകാശത്തുനിന്നും പിന്നെ പ്രതിബിംബത്തിൽനിന്നും—രോഗത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ പരസ്പരം റദ്ദാകുന്നു എന്നാണ്.”

“എത്രനേരം നിശ്ചലമാകും?”

“പ്രതിബിംബത്തിൽനിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റുംവരെ. പരിചയമുള്ള ലൂപിൻ കണ്ണടയ്ക്കും. അതുകൊണ്ട് നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ.”

“പൂർണചന്ദ്രനിൽ?”

“പ്രഭാവം കൂടുതൽ ശക്തമാകും. പക്ഷേ അന്ന് അവർ ഏറ്റവും അപകടകാരികളുമാണ്.”

“ലൂപിനുകളെല്ലാം മനുഷ്യരെ കൊല്ലുമോ?”

“ഇല്ല.”

ഹരിഹരൻ വെള്ളിക്കത്തി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

“രോഗം ഒരാളെ അപകടകാരിയാക്കും. ദുഷ്ടനാക്കണമെന്നില്ല. സ്വന്തം മാറ്റം നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിച്ചവരുണ്ട്. പൂർണചന്ദ്രനിൽ സ്വയം ബന്ധിച്ചിടുന്നവരുണ്ട്. കാട്ടിലേക്ക് മാറിപ്പോയി മനുഷ്യരെ ഒഴിവാക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ സുഹൃത്തും ശത്രുവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അവർ തിരിച്ചറിയില്ല.”

“അപ്പോൾ അവരെ കണ്ട ഉടനെ കൊല്ലുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ.”

“അതുകൊണ്ടാണ് അറിവ് ആവശ്യമായത്. വേട്ടക്കാരനും കൊലയാളിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അതാണ്.