Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

കൊലയാളി ഭയപ്പെടുന്നതെല്ലാം കൊല്ലും. വേട്ടക്കാരൻ യഥാർത്ഥ ഭീഷണി തിരിച്ചറിയും.”

ആദിത്യൻ ആ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

“മൂന്നാമത്തെ വികൃതി?”

ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് ഇതുവരെ കാണാത്ത തരത്തിലുള്ള അസ്വസ്ഥത തെളിഞ്ഞു.

യക്ഷിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഗൗരവമായിരുന്നു. ലൂപിനുകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ഗുരുവിന്റെ സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ മൂന്നാമത്തേതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മേശപ്പുറത്ത് മുറുകി.

“മൂന്നാമത്തേതാണ് ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളത്.”

“യക്ഷിയേക്കാളും?”

“ശക്തിയിൽ അല്ല. നശിപ്പിക്കുന്നതിലെ ബുദ്ധിമുട്ടിൽ.”

“എന്താണ് അത്?”

“ലിച്ച്.”

ആ വാക്ക് ആദിത്യന് പരിചിതമല്ലായിരുന്നു.

“മറ്റൊരു പേര്?”

“ജീവച്ഛവം. ശവജീവി. ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ ശവഭോജി. പാശ്ചാത്യഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ താഴ്ന്നരൂപങ്ങളെ സോംബി എന്നും ഉയർന്ന ബോധമുള്ളവയെ ലിച്ച് എന്നും വേർതിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ രോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഒന്നാണ്.”

“അവരും മരിച്ചവരാണോ?”

“യക്ഷിയെപ്പോലെ. പക്ഷേ വ്യത്യാസമുണ്ട്.”

ഹരിഹരൻ താളിയോലയുടെ അവസാനഭാഗം തുറന്നു. അവിടെ വരച്ചിരുന്നത് അസ്ഥികൾ പുറത്തുകാണുന്ന, മുറിവുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യരൂപം. അതിന്റെ ഒരു കൈ ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെട്ടുകിടക്കുന്നു. പക്ഷേ വേർപെട്ട വിരലുകൾ ചലിക്കുന്നതുപോലെ വരച്ചിരുന്നു.

“യക്ഷിരോഗം ശരീരത്തെ ശക്തിയും വേഗവും ഉള്ള വേട്ടക്കാരനാക്കി മാറ്റുന്നു. ലിച്ച് രോഗം അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല. രോഗബാധിതന് സാധാരണ മനുഷ്യനേക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടാകണമെന്നില്ല. വേഗവും കൂടില്ല.”

“അപ്പോൾ അപകടം കുറവല്ലേ?”

“എന്ന് തോന്നും പക്ഷേ അവർക്ക് വേദനയില്ല.”

“മ്മ്…?”

“ശരീരത്തിന് കേടുപറ്റിയ വിവരം തലച്ചോറിലെത്തും. പക്ഷേ വേദനയായി അനുഭവപ്പെടില്ല. കൈ പൊട്ടിയാലും നടക്കും. വയർ കീറിയാലും ആക്രമിക്കും. നെഞ്ചിലൂടെ വാൾ കടന്നാലും നിർത്തില്ല.”

“ഹൃദയത്തിൽ കുത്തിയാൽ?”

“ഫലമില്ല.”

“മരം?”

“ഇല്ല.”

“വെള്ളി?”

“ഇല്ല.”

“വെർവെയിൻ?”

“ഫലമില്ല.”

“വുൾഫ്സ്ബേൻ?”

“ഫലമില്ല.”

“സൂര്യപ്രകാശം?”

“ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.”

ആദിത്യൻ മൗനമായി.