Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

“തല വെട്ടിയാൽ?”

“അതും അവരെ കൊല്ലില്ല.”

“അസാധ്യം.”

“അതാണ് ലിച്ചിന്റെ ഭീകരത.”

ഹരിഹരൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് സ്വന്തം കഴുത്തിലൂടെ വരയിട്ടു.

“തല ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തിയാലും ബോധം നിലനിൽക്കും. ശരീരം ചലിക്കും. തല സംസാരിക്കും. രോഗം തലച്ചോറിനെയും നാഡീവ്യവസ്ഥയെയും സാധാരണ നിയമങ്ങൾക്കപ്പുറം ബന്ധിപ്പിക്കും.”

“ബന്ധം മുറിഞ്ഞിട്ടും?”

“അതെ. അത് എങ്ങനെയെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. ചിലർ പറയുന്നത് രോഗം അദൃശ്യമായൊരു സ്പന്ദനത്തിലൂടെ എല്ലാ ശരീരഭാഗങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നാണ്.”

“വേർപെട്ട കൈയും?”

“ചലിക്കും.”

“കാൽ?”

“ചലിക്കും.”

“എത്ര ദൂരത്തുനിന്ന്?”

“രോഗത്തിന്റെ ശക്തിയെ ആശ്രയിക്കും. ചില ലിച്ചുകൾക്ക് ഒരേ മുറിക്കുള്ളിൽ മാത്രം. പഴയവയ്ക്ക് നൂറുകണക്കിന് അടി അകലെയുള്ള ശരീരഭാഗങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കാം.”

“അപ്പോൾ ശരീരം പല കഷണങ്ങളാക്കിയാലും?”

“ഓരോ കഷണവും ചലിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.”

ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ പാതാളമുറിയിലെ വികൃതപ്രതിമ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. അതിന്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ഇരുമ്പിന്റെ ഗന്ധം. കറുത്ത വള. അബോധാവസ്ഥയിൽ കണ്ട ഭാവിദൃശ്യം.

അവൻ ആ ചിന്ത വേഗത്തിൽ മാറ്റി.

“അവർക്കു ബുദ്ധിയുണ്ടോ?”

“രോഗത്തിന്റെ ഘട്ടം അനുസരിച്ച്. പുതുതായി മാറിയവരിൽ ചിലർക്ക് ഓർമയും ബുദ്ധിയും നിലനിൽക്കും. കാലം കടന്നപ്പോൾ ശരീരം ചീഞ്ഞുതുടങ്ങും. തലച്ചോറും തകരും. പലരും വെറും വിശപ്പും പഴയ നിർദേശങ്ങളും അനുസരിക്കുന്ന ജീവികളായി മാറും.”

“അവർ എന്താണ് ഭക്ഷിക്കുന്നത്?”

“ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കോശങ്ങൾ. മാംസം. ചിലർ രക്തവും കുടിക്കും. പക്ഷേ യക്ഷിയെപ്പോലെ പ്രത്യേകമായി മനുഷ്യരക്തം ആവശ്യമില്ല. മൃഗമാംസംകൊണ്ടും നിലനിൽക്കും.”

“അവർക്ക് കുട്ടികളുണ്ടാകില്ല.”

“ഇല്ല. അവർ പൂർണമായി മരിച്ച ശരീരങ്ങളാണ്. രോഗം പകരുന്നതിലൂടെയാണ് പുതിയ ലിച്ചുകൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.”

“കടിയിലൂടെ?”

“രക്തം, ഉമിനീർ, ചീഞ്ഞ ശരീരദ്രവങ്ങൾ—എല്ലാം അപകടകരം. ലിച്ചിന്റെ മുറിവിൽനിന്നുള്ള ദ്രവം മനുഷ്യന്റെ തുറന്ന മുറിവിലേക്ക്