Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]
പ്രവേശിച്ചാൽ രോഗം പകരാം.”
“എത്രവേഗം മാറും?”
“ചില ശാഖകളിൽ മണിക്കൂറുകൾ. ചിലതിൽ ദിവസങ്ങൾ. ചിലപ്പോൾ രോഗി മരിച്ചശേഷമാണ് മാറ്റം തുടങ്ങുന്നത്.”
“ഔഷധമില്ലേ?”
“അറിയപ്പെടുന്ന ഒന്നുമില്ല.”
“ഒരു ചെടിയും?”
“ഇല്ല.”
“നാഡികളെ തളർത്താൻ?”
“അവരുടെ ചലനം സാധാരണ നാഡികളെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. വിഷം കൊടുത്താലും ഫലമില്ല. ശ്വാസംമുട്ടിച്ചാലും ഇല്ല. വെള്ളത്തിൽ മുക്കിയാലും മുങ്ങിമരിക്കില്ല. ആഹാരമില്ലാതെ വർഷങ്ങളോളം ചലനമില്ലാതെ കിടക്കാം.”
“അപ്പോൾ എങ്ങനെയാണ് കൊല്ലുന്നത്?”
ഹരിഹരൻ നിലവിളക്കിന്റെ നാളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“തല കത്തിക്കണം.”
“തല മാത്രം?”
“രോഗത്തിന്റെ പ്രധാനകേന്ദ്രം തലച്ചോറിലാണ്. ശരീരം നിയന്ത്രിക്കുന്ന സ്പന്ദനം അവിടെനിന്നാണ്. തല പൂർണമായി അഗ്നിയിൽ നശിപ്പിച്ചാൽ ശരീരത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ചലനം നിർത്തും.”
“ശരീരം കത്തിച്ചിട്ട് തല ബാക്കിയാക്കിയാൽ?”
“തല ജീവിക്കും.”
“വെറും തല?”
“അതെ. കടിക്കാനും സംസാരിക്കാനും കഴിയുന്ന തല. ശരീരമില്ലെങ്കിലും പതിറ്റാണ്ടുകളോളം നിലനിന്ന സംഭവങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
“അത് എങ്ങനെ ജീവിക്കും?”
“അതാണ് നേരത്തേ പറഞ്ഞത്. ‘ജീവിക്കുക’ എന്ന വാക്ക് ഇവയ്ക്ക് യോജിക്കുന്നില്ല. അവർ ജീവിക്കുന്നില്ല. അവസാനിക്കാതെ തുടരുന്നു.”
മുറിയിൽ കുറച്ചുനേരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
പുറത്ത് ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ വിളി കേട്ടു. ദൂരെയായി കാളവണ്ടിയുടെ മണി. എവിടെയോ കുട്ടികൾ ചിരിക്കുന്നു. പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ സാധാരണ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ ജീവിതം.
എന്നാൽ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഹരിഹരൻ വിവരിച്ച ലോകം അതിൽനിന്ന് പൂർണമായി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
രാത്രിയിൽ രക്തം തേടുന്ന യക്ഷികൾ.
പൂർണചന്ദ്രനിൽ രൂപം മാറുന്ന ലൂപിനുകൾ.
തല വെട്ടിയാലും മരിക്കാത്ത ലിച്ചുകൾ.
ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു.
ഇത്തവണ അത് അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
ആദ്യം ഒരു ചെറുചിരി. പിന്നെ ശബ്ദത്തോടെ. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ഹരിഹരൻ ഒന്നും പറയാതെ അവനെ
💬 Comments
View all comments