Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

നോക്കിയിരുന്നു.

“എന്താണ് തമാശ?” അദ്ദേഹം ഒടുവിൽ ചോദിച്ചു.

“എല്ലാം.”

“എല്ലാമോ?”

“അതെ.”

ആദിത്യൻ കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ഇതുവരെ കഥയുടെ ഗൗരവം തന്നെ ബാധിച്ചതിലുള്ള ചെറിയ ലജ്ജയും അവന്റെ ചിരിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ചെറുമുത്തച്ഛൻ വളരെ നന്നായി കഥ പറയുന്നു. സമ്മതിക്കുന്നു. യക്ഷിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ മരം കുത്തണം. തലയുടെ പിന്നിൽ ആണി കയറ്റിയാൽ അനങ്ങില്ല. വെർവെയിൻ കൊടുത്താൽ മനുഷ്യനെപ്പോലെ ദുർബലയാകും. തീയിൽ കത്തിക്കണം. തല വെട്ടാം.”

അവൻ മേശപ്പുറത്തെ പൊതിയിലേക്ക് ചൂണ്ടി.

“പിന്നെ ചെന്നായമനുഷ്യർ. പൂർണചന്ദ്രൻ. വെള്ളി. വുൾഫ്സ്ബേൻ. സ്വന്തം പ്രതിബിംബം കണ്ടാൽ കല്ലുപോലെ നിൽക്കും. അതിനു ശേഷം തല വെട്ടാം.”

ഹരിഹരൻ നിശ്ശബ്ദനായി കേട്ടു.

“അവസാനം തല വെട്ടിയാലും മരിക്കാത്ത ശവങ്ങൾ. കൈ വെട്ടിയാൽ കൈ തനിയെ നടക്കും. തല വേറെ കിടന്ന് സംസാരിക്കും. കത്തിച്ചാൽ മാത്രം മരിക്കും.”

ആദിത്യൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലകുലുക്കി.

“ഞാൻ മൂന്ന് വേദങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ജ്യോതിഷവും വൈദ്യവും തന്ത്രവും പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ ഉസ്കൂളിൽ ആംഗലേയവും കണക്കും ശാസ്ത്രവും പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ലോകത്തിലെ എല്ലാം അറിയാമെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല.

പക്ഷേ ഇതൊക്കെ വിശ്വസിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയല്ല.”

ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് കോപം തെളിഞ്ഞില്ല.

“ഞാൻ നിന്നോട് വിശ്വസിക്കാൻ പറഞ്ഞോ?”

“ആദ്യമേ കഥയായി കേൾക്കാൻ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ കാരണം ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. നേരെ സത്യമാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റുപോയേനേ.”

“ഒരുപക്ഷേ.”

“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാകുന്നില്ല.”

“എന്ത്?”

ആദിത്യൻ തന്റെ ചിരി നിയന്ത്രിച്ചു. മുഖത്ത് വീണ്ടും ഗൗരവം കൊണ്ടുവന്നു.

“എന്തിനാണ് ചെറുമുത്തച്ഛൻ എന്നോട് ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞത്?”

ഹരിഹരൻ അവനെ നോക്കി.

ആ നോട്ടം നീണ്ടുനിന്നു. ആദിത്യന് പരിചയമില്ലാത്ത