Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

തരത്തിൽ ആഴമുള്ളത്. തന്റെ മുഖമല്ല, അതിനുള്ളിലെ ചിന്തകളാണ് അദ്ദേഹം വായിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം.

“നിനക്കുതന്നെ പറയാമല്ലോ,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു. “എന്തിനായിരിക്കാം?”

ആദിത്യൻ കസേരയിൽ നിവർന്നിരുന്നു.

ഇത്രനേരം കഥയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ മനസ്സിലേക്ക് കയറിയ അസ്വസ്ഥത പൂർണമായി തള്ളിമാറ്റാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു. യക്ഷികളും ചെന്നായമനുഷ്യരും ജീവച്ഛവങ്ങളും. എല്ലാം മനുഷ്യന്റെ ഭയത്തിൽനിന്ന് ജനിച്ച കഥകൾ മാത്രം.

വെളിച്ചമില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ കേട്ട ശബ്ദങ്ങൾക്ക് നൽകിയ രൂപങ്ങൾ. കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ ആക്രമണം. വിചിത്രരോഗങ്ങൾ. ചീഞ്ഞ മൃതദേഹങ്ങൾ. അവയിൽ നിന്നുണ്ടായ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ.

അതുതന്നെയാണ് യുക്തിപൂർണമായ വിശദീകരണം.

ഹരിഹരൻ തന്നെ പരീക്ഷിക്കുകയാണ്.

ഒരുപക്ഷേ തന്റെ വിവേചനശക്തി പരിശോധിക്കാനാകാം. അച്യുതൻ തിരുമേനിയുടെ കീഴിൽ പഠിച്ച കൊച്ചുമകൻ എന്തുകേട്ടാലും വിശ്വസിക്കുന്നവനാണോ എന്ന് അറിയാൻ. അല്ലെങ്കിൽ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ താന്ത്രികപാരമ്പര്യത്തിലേക്ക് തന്നെ ആകർഷിക്കാനുള്ള ശ്രമം.

മുത്തച്ഛൻ വിലക്കിയ അഥർവവിദ്യ പഠിപ്പിക്കാൻ ആദ്യം അത്ഭുതകഥകളിലൂടെ ഭയം സൃഷ്ടിക്കുന്നതും ആയിരിക്കാം.

ആദിത്യൻ ഒരു നീണ്ട ശ്വാസമെടുത്തു.

“എന്തിനാണ് ഈ കഥ പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്കറിയാം.”

“പറയൂ.”

“ഞാൻ ഇത് വിശ്വസിക്കുമെന്ന് ചെറുമുത്തച്ഛൻ കരുതി.”

“അതാണോ?”

“അതെ.”

ആദിത്യന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസം തിരിച്ചുവന്നു.

“ഈ ഇല്ലത്തിൽ എത്തിയിട്ട് ഒരു ദിവസം പോലും ആയിട്ടില്ല. അച്ഛന്റെ മരണവും ചെറിയച്ഛന്റെ മരണവും കണ്ടു. പുതിയ ആളുകൾ. പുതിയ വീട്.

രഹസ്യവഴികൾ. പള്ളിമേടയിലെ ആ വിചിത്രമുറി. അവിടെ ബോധംകെട്ടുവീണു. ഇതൊക്കെ കാരണം എന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണെന്ന് ചെറുമുത്തച്ഛൻ കരുതിയിരിക്കണം.”

ഹരിഹരൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“അത് ഉപയോഗിച്ച് ഇങ്ങനെയൊരു കഥ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഭയപ്പെടുമെന്നും വിശ്വസിക്കുമെന്നും വിചാരിച്ചു.”

“മറ്റെന്തെങ്കിലും?”

ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് നേരിയ പരിഹാസം തിരിച്ചുവന്നു.

“ഒരുപക്ഷേ മുത്തച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചതിനെക്കാൾ വലിയ രഹസ്യവിജ്ഞാനം