Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

പുറത്തുകടക്കാം. രണ്ട് ദൂരസ്ഥലങ്ങൾക്കിടയിൽ നിമിഷനേരത്തേക്ക് വാതിൽ സൃഷ്ടിക്കാം.”

“ദോഷം?”

“സ്വന്തം സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെടൽ. വളയുടെ ശക്തി ഒറ്റയ്ക്ക് അധികം ഉപയോഗിച്ചാൽ ധാരകൻ ഈ ലോകത്തിലെ സ്ഥാനബന്ധത്തിൽനിന്ന് വഴുതിപ്പോകാം. ആദ്യം ആളുകൾക്ക് അവനെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പ്രയാസമാകും.

പിന്നെ കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിബിംബം മങ്ങും. അവസാനം ഒരു സ്ഥലത്തും പൂർണമായി നിലനിൽക്കാനാവാതെ ലോകങ്ങൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങാം. നീല വള കാലബന്ധം ഉറപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ ചുവപ്പ് അത്യന്തം അപകടകരമാണ്.”

ആദിത്യൻ നീണ്ടൊരു ശ്വാസമെടുത്തു.

“അപ്പോൾ രണ്ടു പേർ ജോഡിയായി പ്രവർത്തിക്കണം.”

“അതാണ് കാളികയുടെ നിർദേശം. ഒരു വേട്ടക്കാരനും ഒറ്റയ്ക്ക് പൂർണനാകരുത്. ശക്തി മറ്റൊരാളെ ആശ്രയിക്കണം. അതിലൂടെ അഹങ്കാരവും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടും.”

“എന്നാൽ ഒരാൾക്കുതന്നെ രണ്ടു വളകൾ കിട്ടിയാൽ?”

ഹരിഹരൻ അവനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

“എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?”

“ഒരു സാധ്യതയായി.”

“ആറു വളകളെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ കേട്ടാൽ ആരും ചോദിക്കാവുന്ന ചോദ്യമാണു.”

“എനിക്കും ചോദിക്കാൻ തോന്നി.”

ചില നിമിഷങ്ങൾ ഹരിഹരൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം ആദിത്യന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് കൈകളിലേക്കും വീണ്ടും കണ്ണുകളിലേക്കും സഞ്ചരിച്ചു. ഒടുവിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“ഇതുവരെ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചതായി രേഖകളില്ല.”

“ആർക്കും രണ്ടെണ്ണം കിട്ടിയിട്ടില്ലേ?”

“ഒരു വളയുടെ ഉടമ മറ്റൊന്ന് കൈയിലെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ച സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷേ വള സ്വീകരിച്ചില്ല. അത് സ്വർണത്തട്ടിൽ കിടക്കുന്ന സാധാരണ ലോഹംപോലെ തുടർന്നു. അല്ലെങ്കിൽ സ്പർശിച്ചവനെ തിരിച്ചെറിഞ്ഞു.”

“വള തന്നെയാണോ ധാരകനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്?”

“വംശം, ഉദ്ദേശ്യം, മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം—പല കാര്യങ്ങൾ. സംരക്ഷകവംശത്തിലെ അവകാശിക്ക് മുൻഗണനയുണ്ടാകും. എന്നാൽ രക്തബന്ധം മാത്രം മതിയല്ല. വളയ്ക്ക് സ്വന്തം ബോധമുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ തിരഞ്ഞെടുപ്പുണ്ടെന്നതിൽ സംശയമില്ല.”

“രണ്ടു സംരക്ഷകവംശങ്ങളുടെയും അവകാശിയായ ഒരാൾ വന്നാൽ?”

ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടിൽ