Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ… “ഹരിഹരൻ ഒരുനിമിഷം മൗനമായി.

“നീല?”

ഹരിഹരന്റെ മുഖം കൂടുതൽ ഗൗരവമായി.

“കാലം. മറ്റെല്ലാ വളകളെക്കാളും മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളത്. നീല വളയുടെ ധാരകന് സംഭവങ്ങളുടെ ശേഷിച്ച നിഴൽ കാണാം. ഒരു സ്ഥലത്ത് മുമ്പ് സംഭവിച്ചതിന്റെ ശകലങ്ങൾ.

നടക്കാനിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ സാധ്യതകൾ. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ സമയം മന്ദമാക്കുകയോ സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽ വേഗത്തിലാക്കുകയോ ചെയ്യാം എന്നാണ് പഴയ രേഖകൾ. അതിന്റെ ധാരിക്ക് സമയം വെറും ദൂരം പോലെയാണ്.

പണ്ടുനടന്നതും ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നതും ഇനി വരാൻ പോകുന്നതുമെല്ലാം ഒന്നായി കാണാം.“

ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.

പാതാളമുറിയിൽ വള തൊട്ടപ്പോൾ താൻ കണ്ട ദൃശ്യം—വളർന്ന രൂപം, കിടപ്പുമുറി, അജ്ഞാതയായ ഒരാൾ—അത് കറുത്ത വളയുടെ പ്രവൃത്തിയാണോ? അതോ രണ്ടുവളകളുടെ കൂട്ടായ പ്രതികരണമോ?

ഹരിഹരൻ പറയുന്ന നീല വളയുടെ സ്വഭാവവുമായി അതിന് സാമ്യമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ നീല വള തനിക്കില്ല.

“ഭാവി കൃത്യമായി കാണാൻ കഴിയുമോ?”

“ഭാവി ഉറച്ചൊന്നല്ല. അനവധി വഴികളുണ്ട്. നീല വള സാധ്യതകൾ കാണിക്കും. അവയിൽ ഏതു യാഥാർഥ്യമാകും എന്ന് ധാരകന്റെ വിവേകം തീരുമാനിക്കണം. ദോഷം അതിലാണ്.

ഭൂതവും വർത്തമാനവും ഭാവിയും തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ മങ്ങും. നടന്നതും നടക്കാനിരിക്കുന്നതും ഒന്നുപോലെ അനുഭവപ്പെടാം. സ്വന്തം പ്രായം പോലും മറക്കാം. ചില ധാരകർ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വൃദ്ധരെപ്പോലെ പെരുമാറിയിട്ടുണ്ട്.

ചിലർ നൂറുവർഷം പഴയ ഓർമകളെ സ്വന്തം ബാല്യമായി കരുതി.”

“ചുവപ്പ് അവരെ വർത്തമാനത്തിൽ നിർത്തുമോ?”

“സ്ഥലം കാലത്തിന് ആധാരമാണ്. ചുവന്ന വള എവിടെയാണ് താൻ നിൽക്കുന്നതെന്ന് ബോധം ഉറപ്പിക്കും. അതിന്റെ ശക്തിയിലൂടെ ദൂരം ചുരുക്കാം. ഒരു സ്ഥലത്തുനിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് വഴികൾ തുറക്കാം.

അടച്ച മുറിയിൽനിന്ന്