Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

“അഞ്ജനയ്ക്ക് അറിയാമോ?”

“അറിയില്ല. സുമലത അവളോടു സംസാരിച്ചതായി എനിക്കറിയാം. എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് അറിയില്ല.”

“അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അഞ്ജനയോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമോ?”

“സാധ്യതയുണ്ട്. മഹാദേവൻ അവസാനകാലത്ത് പല കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് പറയാതെ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.”

ആ വാക്കുകളിലെ അസ്വസ്ഥത ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“നിങ്ങളും അച്ഛനും തമ്മിൽ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നോ?”

“അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ.”

“എന്തിനെക്കുറിച്ച്?”

“വള എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച്. രോഗബാധിതരോട് എത്രത്തോളം കരുണ കാണിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച്. മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കുന്നത് എവിടെവരെ ന്യായമാണെന്നതിനെക്കുറിച്ച്.”

“അച്ഛൻ ആളുകളുടെ മനസ്സ് നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നോ?”

“ചിലപ്പോൾ. ആവശ്യത്തിനുമപ്പുറം എന്നും എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. ചിലപ്പോളൊക്കെ പൂജകളെന്ന പേരിൽ കാമക്രീഡകൾ കാണിക്കാൻ. “

“അതുകൊണ്ടാണോ മുത്തച്ഛൻ അദ്ദേഹത്തെ ദുർമന്ത്രവാദിയെന്ന് വിളിച്ചത്?”

ഹരിഹരൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.

“അച്യുതന് മഹാദേവനെ വെറുക്കാൻ വ്യക്തിപരമായ കാരണങ്ങളുണ്ട്. പക്ഷേ അവന്റെ എല്ലാ ആരോപണങ്ങളും അടിസ്ഥാനരഹിതമല്ല. കറുത്ത വള നൽകുന്ന ശക്തിയിൽ മഹാദേവൻ ആകൃഷ്ടനായിരുന്നു.

മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് വായിക്കുക ആദ്യം കടമയ്ക്കായി മാത്രം ചെയ്തു. പിന്നീട് സൗകര്യത്തിനായി. പിന്നെ സംശയത്തിനായി.”

“അമ്മയുടെ മനസ്സും?”

ഹരിഹരൻ മിണ്ടാതായി.

ആ മൗനം തന്നെ മറുപടിയായിരുന്നു.

ആദിത്യന്റെ കൈകൾ മുറുകി.

“അവരുടെ വിവാഹം തകർന്നതിനു അതും കാരണമാണോ?”

“ദേവിക ശക്തമായ മനസ്സുള്ള സ്ത്രീയായിരുന്നു. വെളുത്ത വള അവളുടെ വികാരങ്ങളെ ആവശ്യത്തിലുമുപരി ശക്തമാക്കിയിരുന്നെങ്കിലും അവൾ ദുർബലയായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം മനസ്സിൽ മറ്റൊരാൾ കടക്കുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനെ അവൾ വഞ്ചനയായി കണ്ടു.”

“അതൊരു വഞ്ചന തന്നെയാണ്.”

“അതെ.”

ഹരിഹരൻ എതിർത്തില്ല.

“മഹാദേവൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും ഇവ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം