Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

മറക്കും.”

ആദിത്യൻ ജനാലയ്ക്കരികിലേക്കു നടന്നു. അടച്ച പാളികളിലൂടെ നേർത്ത വെളിച്ചം അകത്തേക്കു കടന്നിരുന്നു. സ്വന്തം അച്ഛനെ വെറുക്കാൻ പുതിയൊരു കാരണം ലഭിച്ചതുപോലെ തോന്നി.

അതേസമയം അയാൾ എന്തിനാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന് അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹവും വളർന്നു.

“നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയാൽ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “ഇനി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?”

ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു. ആദിത്യൻ എല്ലാം വിശ്വസിച്ചെന്നല്ല. പൂർണമായി നിരസിക്കുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു പ്രധാനം.

“ആദ്യം കറുത്ത വള നിന്നെ എത്രത്തോളം സ്വീകരിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.”

“എങ്ങനെ?”

“ചെറിയ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ. നിന്റെ ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും മാറ്റമുണ്ടോ എന്ന് നിരീക്ഷിക്കണം. മറ്റുള്ളവരുടെ ചിന്തകൾ കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. പ്രത്യേകിച്ച് വീട്ടുകാരുടെ. നിയന്ത്രണമില്ലാതെ മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിൽ കയറുന്നത് നിന്നെയും അവരെയും മുറിവേൽപ്പിക്കും.”

“വളയുടെ ശക്തി എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല.”

“അതുകൊണ്ട് നീ സുരക്ഷിതനാണെന്ന് കരുതരുത്. ചില കഴിവുകൾ അപകടസമയത്ത് സ്വയം ഉണരും.”

“പാതാളമുറിയിൽ ഞാൻ കണ്ട ദൃശ്യം?”

ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ മൂർച്ചയോടെ.

“എന്തു ദൃശ്യം?”

ആദിത്യൻ പറഞ്ഞുപോയെന്ന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.

“ബോധം പോകുമ്പോൾ ചില ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടു.”

“എന്തൊക്കെ?”

“വ്യക്തമല്ല.”

“ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ.”

ആദിത്യൻ മടിച്ചു. വളർന്ന സ്വന്തം രൂപവും കിടപ്പുമുറിയും അജ്ഞാതയായ സ്ത്രീയുടെ സാന്നിധ്യവും പറയേണ്ടതില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

“ഞാൻ പ്രായം കൂടിയവനായി തോന്നി. മറ്റൊരു മുറിയിലായിരുന്നു. കൈകളിൽ രണ്ടു നിറങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

ഹരിഹരന്റെ മുഖം മാറി.

“ഏതു നിറങ്ങൾ?”

ആദിത്യൻ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

ഹരിഹരൻ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.

“ഉണ്ണീ, ഇത് പ്രധാനമാണ്.”

“കറുപ്പ് വ്യക്തമായി കണ്ടു. മറ്റേത് വെളിച്ചം കാരണം തിരിച്ചറിയാനായില്ല.”

കള്ളം പറയുമ്പോൾ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുന്നതു