Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

ഒരാളെക്കുറിച്ചാണെങ്കിൽ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടം തന്നെ മതിയാകാതിരിക്കും.”

“നൂറു വർഷം?”

“അവർക്ക് സ്വാഭാവിക വാർധക്യമില്ല.”

“ഒരിക്കലും?”

“രക്തം ലഭിക്കുന്നിടത്തോളം. ഭക്ഷണം മുടങ്ങിയാൽ ശരീരം ഉണങ്ങി ചുരുങ്ങും. ശക്തി കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. പക്ഷേ ഉടനെ മരിക്കില്ല. പതിറ്റാണ്ടുകൾ മണ്ണിനടിയിൽ കിടന്നശേഷവും രക്തം കിട്ടിയപ്പോൾ ഉണർന്ന സംഭവങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.”

ആദിത്യൻ അറിയാതെ മേശയുടെ അരികിൽ വിരൽ അമർത്തി.

“അവർക്ക് കുട്ടികളുണ്ടാകുമോ?”

“ഇല്ല.”

ഹരിഹരന്റെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“പ്രത്യുത്പാദനം ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശരീരത്തിന്റെ പ്രവർത്തനമാണ്. യക്ഷിയുടെ ശരീരം അതിന്റെ ഒരു വികൃതാനുകരണം മാത്രമാണ്. അവർക്കു മറ്റൊരാളുമായി ശാരീരികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടാൻ കഴിവുണ്ടാകാം. മനുഷ്യരെ വശീകരിക്കാൻ അവർ അത് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

പക്ഷേ പുതിയ ജീവനെ സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല. അവരുടെ ജനനകോശങ്ങൾ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. രോഗം അവയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നില്ല.”

“അപ്പോൾ പുതിയ യക്ഷികൾ എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്?”

“രോഗം പകരുന്നതിലൂടെ.”

“കടിയിലൂടെ?”

“കടി മാത്രം മതിയാകില്ല. അവരുടെ ഉമിനീരിലും രക്തത്തിലും രോഗകാരി ഉണ്ടാകും. എന്നാൽ സാധാരണ കടിയേറ്റ എല്ലാവരും മാറണമെന്നില്ല. രോഗം രക്തത്തിലേക്ക് മതിയായ അളവിൽ പ്രവേശിക്കണം.

പലപ്പോഴും യക്ഷി സ്വന്തം രക്തം ഇരയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് കടത്തിവിടും. ചിലപ്പോൾ മരിക്കാൻ പോകുന്ന മനുഷ്യനെ സ്വന്തം രക്തം കുടിപ്പിക്കും. അതിനു ശേഷം ഇര മരിച്ചാൽ, ശരീരം മാറിത്തുടങ്ങും.”

“അത് തടയാൻ കഴിയുമോ?”

“ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ചിലപ്പോൾ. രോഗം തലച്ചോറിലെത്തുന്നതിനു മുമ്പ്. പക്ഷേ അതിന് ആവശ്യമായ ഔഷധങ്ങൾ അപൂർവമാണ്. സമയം വളരെ കുറവുമാണ്.”

ആദിത്യന്റെ നോട്ടം വീണ്ടും മരക്കമ്പിൽ പതിഞ്ഞു.

“അതുകൊണ്ടാണോ മരം?”

“മരം ചികിത്സയല്ല. അവസാനമാർഗമാണ്.”

ഹരിഹരൻ മരക്കമ്പ് വീണ്ടും കൈയിലെടുത്തു. ഇത്തവണ അദ്ദേഹം അതിനെ ഒരു ആയുധംപോലെ പിടിച്ചു.

“യക്ഷിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ