Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

ശത്രു സൂര്യനാണ്.”

“അത് രോഗം സൃഷ്ടിച്ച ജീവികളുടെ സ്വഭാവം അവരിലേക്കും വന്നതുകൊണ്ടാണോ?”

“ഒരുപക്ഷേ. പക്ഷേ അതിലും ആഴത്തിലുള്ള ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”

ഹരിഹരൻ ജനാലയ്ക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ സൂര്യപ്രകാശം ചതുരാകൃതിയിൽ നിലത്തേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മരക്കമ്പ് ആ വെളിച്ചത്തിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:

“മരം എന്താണ്?”

“ഒരു സസ്യത്തിന്റെ ഭാഗം.”

“സസ്യം എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു?”

“മണ്ണിൽനിന്ന് വെള്ളവും ലവണങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം ഉപയോഗിക്കുന്നു.”

“അതുകൊണ്ട് പഴയ വേട്ടക്കാർ മരത്തെ ‘സൂര്യന്റെ ഫലം’ എന്ന് വിളിച്ചു.”

“സൂര്യന്റെ ഫലം?”

“അതെ. ഒരു വൃക്ഷം വർഷങ്ങളോളം സൂര്യപ്രകാശം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. അതിനെ സ്വന്തം ശരീരമാക്കി മാറ്റുന്നു. ഇലകളിലും തണ്ടിലും വേരുകളിലും സംഭരിക്കുന്നു. മരം എന്നത് ഉറഞ്ഞുനിന്ന സൂര്യപ്രകാശമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.”

“അത് വിശ്വാസമല്ലേ?”

“ഭാഗികമായി. എന്നാൽ അനുഭവം അതിനെ പിന്തുണച്ചു. കല്ലോ സാധാരണ ഇരുമ്പോ യക്ഷിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ കുത്തിയാൽ അവളെ കുറച്ചുനേരം ദുർബലയാക്കാം. പക്ഷേ മരം കുത്തിയാൽ രോഗത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം നിലയ്ക്കുന്നു.”

“ഏത് മരവും?”

“പല മരങ്ങളും ഫലിക്കും. എന്നാൽ എല്ലാം ഒരുപോലെ ശക്തമല്ല. കൂടുതൽ സൂര്യപ്രകാശം ഏറ്റുവാങ്ങി വളർന്ന കരുത്തുള്ള മരങ്ങളാണ് നല്ലത്. ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ കരുവേലം ഉപയോഗിക്കും.

ചിലിടങ്ങളിൽ ആഷ്. മറ്റിടങ്ങളിൽ മുളയോ ഓക്കോ. നമ്മുടെ പഴയ വേട്ടക്കാർ കാഞ്ഞിരം, വേപ്പ്, പാല തുടങ്ങിയ മരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായി രേഖകളുണ്ട്. പക്ഷേ മരത്തിന്റെ ഇനത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് അത് കുത്തുന്ന സ്ഥലം.”

ഹരിഹരൻ കടലാസിലെ നെഞ്ചിന്റെ രൂപത്തിൽ വിരൽവെച്ചു.

“ഹൃദയം.”

“ഹൃദയം മിടിക്കുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”

“പൂർണമായും സ്വാഭാവികമായി മിടിക്കുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. രോഗം ശരീരത്തിലേക്ക് രക്തം എത്തിക്കാൻ അതിനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. യക്ഷിയുടെ ശരീരത്തിൽ രോഗത്തിന്റെ പ്രധാനകേന്ദ്രങ്ങളിൽ