Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

ഒന്ന് ഹൃദയത്തിലാണ്.

മരം അതിലൂടെ കടന്നാൽ രക്തചംക്രമണം മാത്രം നിലയ്ക്കുന്നില്ല. രോഗത്തിന്റെ നാഡീയബന്ധവും തകരുന്നു.”

“അപ്പോൾ ഉടനെ മരിക്കുമോ?”

“ശരിയായി കുത്തിയാൽ.”

“തെറ്റിയാൽ?”

“അവൾക്ക് ദേഷ്യം വരും.”

ആദ്യമായി ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടിൽ നേരിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ കുത്തിയ മനുഷ്യന് അധികനേരം ജീവിക്കാൻ സാധ്യതയില്ല.”

അദ്ദേഹം മരക്കമ്പ് ആദിത്യന് കൈമാറി.

“പിടിക്കൂ.”

ആദിത്യൻ അത് വാങ്ങി. കരുതിയതിനെക്കാൾ ഭാരം കുറവ്. പിടിയിൽ നന്നായി ഒതുങ്ങുന്നു.

“ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയം എവിടെയാണ്?”

ആദിത്യൻ സ്വന്തം നെഞ്ചിന്റെ ഇടതുവശത്ത് ചൂണ്ടി.

ഹരിഹരൻ തലകുലുക്കി.

“അതാണ് സാധാരണ തെറ്റ്. ഹൃദയം മുഴുവൻ ഇടതുവശത്തല്ല. നെഞ്ചിന്റെ മധ്യത്തിൽനിന്ന് അല്പം ഇടത്തേക്ക്. യക്ഷിയുടെ എല്ലുകൾ സാധാരണ മനുഷ്യന്റേതിനെക്കാൾ ഉറപ്പുള്ളതായിരിക്കും. മുന്നിൽനിന്ന് നേരിട്ട് കുത്താൻ ശ്രമിച്ചാൽ വാരിയെല്ലിൽ തട്ടി നിൽക്കാം.”

അദ്ദേഹം ആദിത്യന്റെ പിന്നിലേക്ക് വന്നു. തോളെല്ലിന്റെയും നട്ടെല്ലിന്റെയും ഇടയിലുള്ള ഭാഗത്ത് വിരൽവെച്ചു.

“പിന്നിൽനിന്ന് ഇവിടെക്കൂടി ചരിച്ചിറക്കിയാൽ ഹൃദയത്തിലെത്താം. പക്ഷേ അതിന് അവളെ നിയന്ത്രിച്ചുനിർത്തണം. എളുപ്പമല്ല.”

“മുന്നിൽനിന്ന്?”

“ഇടത് വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിലെ വിടവ് കണ്ടെത്തണം. ആയുധം നേരെ തള്ളുകയല്ല. ചെറിയൊരു ചരിവ് വേണം.”

ഹരിഹരൻ ആദിത്യന്റെ കൈയിലെ മരക്കമ്പിന്റെ ദിശ തിരുത്തിക്കാണിച്ചു. പിന്നെ അത് തിരികെ വാങ്ങി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

“ഇത് കേട്ടിട്ട് നീ ഒരിക്കൽ സ്വയം പരീക്ഷിക്കരുത്. ഒരു യക്ഷി നിന്റെ മുന്നിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നുകൊടുക്കില്ല. കണ്ണിറുക്കുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ അവൾ നിന്റെ കഴുത്ത് ഒടിക്കും.”

“പിന്നെ വേട്ടക്കാർ എങ്ങനെയാണ് ചെയ്യുന്നത്?”

“ഒരാൾ മാത്രം പോകാറില്ല. കുടുക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കും. ഔഷധങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കും. ആദ്യം അവരെ ദുർബലപ്പെടുത്തും. അതിനുശേഷമാണ് അവസാനപ്രഹരം.”

ഹരിഹരൻ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ നിറച്ച തുണിസഞ്ചി എടുത്തു.