Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

തോന്നും. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ട വിഭവം തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ടാകുമ്പോൾ അത് ആരാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ കാർത്യായനി മറുപടി ഒഴിവാക്കും.

അത് അഞ്ജനയായിരിക്കാമെന്നു ആദിത്യന് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അന്വേഷിച്ചില്ല.

ഏകദേശം രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ക്ഷമ കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി. മുത്തച്ഛനെ കാണണം എന്ന ആഗ്രഹം ഓരോ ദിവസവും ശക്തമായി.

അവൻ ഇതിനിടെ മൂന്നു കത്തുകൾ നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലേക്ക് അയച്ചിരുന്നു.

മൂന്നിനും മറുപടി വന്നു.

വളരെ ചെറുതായി.

“എനിക്ക് സുഖമാണ്. പഠനം മുടക്കരുത്. സമയമായാൽ മടങ്ങിവരിക.”

ഓരോ കത്തിന്റെയും ഉള്ളടക്കം ഏതാണ്ട് ഇത്രതന്നെ.

മുത്തച്ഛന്റെ കൈയക്ഷരമാണെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും പഴയ കത്തുകളേക്കാൾ വരികൾ വിറച്ചിരുന്നു. വയസ്സിന്റെ ക്ഷീണമാകാമെന്ന് ആദിത്യൻ കരുതി.

ഇല്ലത്തിലെ ടെലിഫോണിൽ പലതവണ വിളിച്ചെങ്കിലും അച്യുതൻ നേരിട്ട് സംസാരിച്ചില്ല. ഭൂരിഭാഗം സമയവും കാര്യസ്ഥനായ ഗോവിന്ദനാണ് ഫോൺ എടുത്തത്.

തിരുമേനി പൂജയിലാണ്.

തിരുമേനി ഒരാളെ കാണാൻ പോയി.

തിരുമേനി വിശ്രമിക്കുകയാണ്.

തിരുമേനി ക്ഷേത്രത്തിലാണ്.

ഓരോ തവണയും ഓരോ കാരണം.

അവസാനം ഒരുദിവസം പരിശീലനത്തിനുശേഷം ആദിത്യൻ നേരെ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ എപ്പോഴാണ് നീലകണ്ഠത്തേക്ക് മടങ്ങുന്നത്?”

ഹരിഹരൻ താളിയോലയിൽനിന്ന് കണ്ണുയർത്തി.

“ഇപ്പോൾ രണ്ടുമാസമല്ലേ ആയത്?”

“അതെ.”

“മറ്റൊരു മാസം.”

“എന്തിനാണ് ഇനിയും ഒരു മാസം?”

“അടിസ്ഥാനപരിശീലനം പൂർണമാക്കണം.”

“മുത്തച്ഛനോടു കൂടെയും പഠനം തുടരാം.”

“ഒന്നു അധർവ്വം അയാൾ നിന്നെ അഭ്യാസിപ്പിക്കില്ല. അതാണ് നിനക്കിപ്പോൾ ഏറ്റവും അത്യാവശം. രണ്ട് കറുത്ത വളയെക്കുറിച്ച് അച്യുതന് എന്തറിയാമെന്ന് നമുക്കറിയില്ല.”

ആദിത്യൻ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കി.

“നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് എല്ലാം അറിയണം.”

“അറിയേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ അറിവും പരിശീലിപ്പിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയും രണ്ടാണ്.”

“എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ കാണണം.”

ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം ദുഃഖം