Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

തെളിഞ്ഞുവെന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി.

“മറ്റൊരു മാസം കൂടി ക്ഷമിക്കൂ. അതിനു ശേഷം നിന്നെ ഞാൻതന്നെ കൊണ്ടുപോകാം.”

ആദിത്യന് മറുപടി ഇഷ്ടമായില്ല. എങ്കിലും തർക്കിച്ചില്ല.

ആ രാത്രി മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ കാർത്യായനി ഒരു വലിയ പിച്ചളപ്പാത്രത്തിൽ കുടിവെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു.

“ഇത് ഇവിടെ വെക്കട്ടെ, ഉണ്ണീ?”

“വെച്ചോളൂ.”

അവൾ പാത്രം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. തിരിഞ്ഞുപോകുന്നതിനു മുൻപ് ആദിത്യന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണിൽ അവനൊരു വശ്യത കണ്ടു. തന്റെ അച്ഛൻ സ്ത്രീവിഷയത്തിൽ ദുർബലനാണെന്നുള്ള ചിന്ത പലരുടെയും വാർത്തമാനത്തിൽ നിന്ന് ഇതിനോടകം അവൻ ഊഹിച്ചിരുന്നു.

ഇനി താനും അങ്ങനെത്തന്നെയായിരിക്കുമോ? വിത്തുഗുണമാണോ തന്റെയുള്ളിൽ എന്നവൻ ചിന്തിച്ചു,

ഇനി തന്റെ അച്ഛൻ അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ ഇവളെപ്പോലെ ഒരു മാദകത്തിടമ്പിനെ വെറുതെവിട്ടുകാണാൻ സാധ്യതയില്ല. അവനറിയാതെത്തന്നെ കറുത്ത വളയവന്റെ കയ്യിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൻ തന്റെ ചിന്തകളാൽ അവളെ വാശികരിച്ചിരുന്നു.

അവൾ അവന്റെ അടുത്തോട്ടു വശ്യതയോടെ നടന്നു വന്നപ്പോൾ അവനു സ്വബോധം വന്നു. അവനവളെ പറഞ്ഞയച്ചു. കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി ക്രമീകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ അത് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ അനാവശ്യമായി കടന്നുകൂടും എന്നവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

പരിശീലനം തുടർന്നു.

മൂന്നാംമാസത്തിൽ കറുത്ത വളയുടെ അടിസ്ഥാനശക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആദിത്യന് കഴിഞ്ഞു. ഹരിഹരൻ മുറിയിലെ പല വസ്തുക്കളിലും തന്റെ മനസ്സിന്റെ അടയാളം പതിപ്പിച്ച് അവ തിരിച്ചറിയാൻ പറഞ്ഞു.

കണ്ണടച്ചിരിക്കുമ്പോഴും ഏതു പാത്രമാണ് അദ്ദേഹം സ്പർശിച്ചതെന്ന് വികാരത്തിന്റെ ശേഷിപ്പിലൂടെ കണ്ടെത്താൻ ആദിത്യന് കഴിഞ്ഞു.

പിന്നീട് അകലെയുള്ള ആളുകളുടെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയാൻ പഠിച്ചു. മനസ്സിന്റെ ചലനവും. ശാന്തനായ ഒരാൾ ഒരു തണുത്ത വിളക്കുപോലെ. ഭയപ്പെട്ട ഒരാൾ വേഗത്തിൽ വിറയ്ക്കുന്ന ജ്വാലപോലെ. കോപം ചുവന്ന ചൂടുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.

“ഇവ