Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

ഉപമകളാണ്,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു. “യഥാർത്ഥ നിറമോ ചൂടോ അല്ല. നിന്റെ മനസ്സ് അതിന് മനസ്സിലാകുന്ന രൂപം നൽകുകയാണ്.”

ഇടക്കെപ്പോഴോ ശക്തമായി അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഹരിഹരന്റെ മനസ്സിന്റെ ചിന്തകളിലേക്ക് കടന്നു. ഒരൊറ്റ നിമിഷം മാത്രം. അവനു ആ വിചാരങ്ങൾ എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലും അവിടം കലുഷിതമായിരുന്നു എന്നവന് മനസ്സിലായി.

വെളുത്ത വളയുടെ പരിശീലനം ആദിത്യൻ രാത്രിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കു തുടർന്നു. ശക്തി നിയന്ത്രിക്കാതെ ഉപയോഗിച്ചാൽ സാധനങ്ങൾ തകരുമെന്ന് മനസ്സിലായി. അതിനാൽ ബലം കൂട്ടുന്നതിനെക്കാൾ കുറയ്ക്കാനാണ് പരിശീലിച്ചത്.

ഒരു പാത്രം പൊട്ടിക്കാതെ പിടിക്കുക, വാതിലിന്റെ പിടി വളയാതെ തുറക്കുക, നടക്കുമ്പോൾ മരത്തറ തകരാതിരിക്കുക.

ശക്തി ലഭിക്കുക എളുപ്പമാണ്.

ശക്തിയുണ്ടായിരിക്കെ സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ പെരുമാറുക കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മൂന്നുമാസം പൂർത്തിയാകാൻ ദിവസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നീലകണ്ഠത്തേക്ക് മടങ്ങാമെന്ന് ആദിത്യൻ കരുതി.

അപ്പോഴാണ് ഒരു പുലർച്ചെ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ പടിപ്പുരയ്ക്ക് മുന്നിൽ തന്റെ ഇല്ലത്തിലെ മാരുതി 800 വന്ന് നിന്നത്.

പരിശീലനം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയെത്തിയ ആദിത്യൻ പടിപ്പുരയിലെ മനുഷ്യനെ ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഗോവിന്ദൻ.

നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലെ കാര്യസ്ഥൻ.

എന്നാൽ അവനെ കണ്ടതിൽ സന്തോഷം തോന്നുന്നതിനുമുമ്പ് ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചു.

വീർത്ത കണ്ണുകൾ.

ക്ഷീണിച്ച മുഖം.

അലങ്കോലമായ വസ്ത്രം.

കൈയിൽ മടക്കിപ്പിടിച്ച വെളുത്ത തോർത്ത്.

ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നുവീണു.

മറ്റാരും ഒന്നും പറയുന്നതിനു മുൻപേ അവന് മനസ്സിലായി.

ഗോവിന്ദൻ പടിപ്പുരയിലേക്ക് കയറിവന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ കൈകൾ കൂട്ടി. പക്ഷേ വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല.

“മുത്തച്ഛൻ?”

ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു.

ഗോവിന്ദന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“തിരുമേനി...”