Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

അയാൾക്ക് വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“കാലം ചെയ്തു.”

ആദിത്യൻ അനങ്ങിയില്ല.

മരണത്തോട് വൈരം വയ്ക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞ മനുഷ്യൻ.

തന്നെ വളർത്തിയ മനുഷ്യൻ.

ഗുരുവും അച്ഛനും അമ്മയും എല്ലാമായിരുന്ന മനുഷ്യൻ.

ഇനി ഇല്ല.

ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ അകന്നുപോയി. ഗോവിന്ദൻ എന്തോ പറയുന്നു. സാവിത്രി പടിപ്പുരയിലേക്ക് വരുന്നു. അപർണയും അമൃതയും ദൂരത്ത് നിൽക്കുന്നു. ആരോ ആദിത്യന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.

ഒന്നും വ്യക്തമായില്ല.

അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് അവസാനമായി കണ്ട മുത്തച്ഛന്റെ മുഖമാണ്.

നിലവറയിൽ വെളുത്ത വള കൈമാറിയ നിമിഷം.

“രണ്ടുമൂന്നു മാസം നിന്നിട്ട് തിരികെ വരാം” എന്ന് പറഞ്ഞ ശബ്ദം.

അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നോ?

താൻ തിരികെ വരുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് നേരത്തേ അറിഞ്ഞിരുന്നോ?

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുനീർ നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകി.

ഇത്തവണ അത് തടയാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചില്ല.

യാത്ര ഉടൻ ഒരുക്കപ്പെട്ടു. സാവിത്രി യാതൊരു ചർച്ചയ്ക്കും ഇടനൽകിയില്ല. കുടുംബത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട എല്ലാവരും നീലകണ്ഠത്തേക്ക് പോകുമെന്ന് അവൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അഞ്ജനയും അപർണയും അമൃതയും വന്നു. ലളിതയും മാലിനിയും അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരും. ഹരിഹരനും.

നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലെത്തുമ്പോൾ ആദിത്യന് സ്വന്തം വീടുതന്നെ അപരിചിതമായി തോന്നി.

പടിപ്പുരയിലെ വിളക്കുകൾ.

വരാന്തയിലെ നിശ്ശബ്ദത.

കണ്ണുനിറഞ്ഞ ജോലിക്കാർ.

മുറ്റത്ത് നിരന്നുനിൽക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ.

എല്ലാം മൂന്നു മാസം മുൻപ് പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെത്തിയ ദിവസത്തെ ഓർമിപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ മരിച്ചുകിടക്കുന്നത് അജ്ഞാതനായ അച്ഛനല്ല.

തന്റെ ലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്ന മനുഷ്യനാണ്.

അച്യുതൻ തിരുമേനിയുടെ ശരീരം വെള്ളവസ്ത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞുകിടന്നു. മുഖം മാത്രം തുറന്നിരുന്നു. മരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ കടുപ്പം നീക്കിയിരുന്നു. വളരെ നീണ്ട സാധനയ്ക്കുശേഷം ഉറങ്ങുന്ന ഗുരുവിനെപ്പോലെ.

ആദിത്യൻ അരികിലിരുന്നു.

ചുറ്റുമുള്ളവരെയെല്ലാം മറന്നു.

“ഞാൻ വന്നല്ലോ,