Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

മുത്തച്ഛാ.”

ശബ്ദം തകർന്നു.

“എന്തിനാണ് കാത്തിരിക്കാതിരുന്നത്?”

മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.

അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ ആദിത്യൻ യന്ത്രംപോലെ ഓരോ നിർദേശവും അനുസരിച്ചു. മന്ത്രങ്ങൾ അവന് അറിയാമായിരുന്നു. ഓരോ വാക്കിന്റെയും അർഥവും. പക്ഷേ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലുമ്പോൾ അവ ശബ്ദങ്ങൾ മാത്രമായി തോന്നി.

അവന്റെ മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു.

അതേസമയം ഹരിഹരൻ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ മനയുടെ അകത്തേക്ക് നീങ്ങി.

നീലകണ്ഠത്ത് മനയുടെ രഹസ്യക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് നല്ല അറിവുണ്ടായിരുന്നു. അച്യുതനുമായുള്ള പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ ബന്ധം പൂർണമായും സൗഹൃദപരമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും ഇരുവരും പരസ്പരത്തിന്റെ സംരക്ഷണസ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഏകദേശധാരണ പുലർത്തിയിരുന്നു.

വെളുത്ത വളയുടെ ആധാരത്തട്ട് പൂജാമുറിയുടെ അടിയിലെ രഹസ്യഅറയിലായിരിക്കുമെന്നു ഹരിഹരൻ കരുതി.

അദ്ദേഹം പൂജാമുറിയിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചു. ഭിത്തിയിലെ ദേവീചിത്രത്തിനു താഴെ കൈവെച്ച് പഴയ മരപ്പാളിയിലെ മറഞ്ഞിരുന്ന പിടി കണ്ടെത്തി. പാളി മാറിയപ്പോൾ താഴേക്ക് പോകുന്ന ചെറിയ പടികൾ തെളിഞ്ഞു.

അറയ്ക്കുള്ളിൽ വിളക്കില്ലായിരുന്നു. ഹരിഹരൻ ചെറിയൊരു ദീപം തെളിച്ചു.

ചുമരിനരികിൽ ഇരുമ്പുപെട്ടി.

അതിനു പിന്നിൽ മന്ത്രരേഖകളുള്ള കൽപ്പാളി.

കൽപ്പാളി മാറ്റിയപ്പോൾ ചെറിയൊരു അറ തെളിഞ്ഞു.

അതിനുള്ളിൽ സ്വർണത്തട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ അടുത്തേക്കു ചെന്നു.

പക്ഷേ തട്ടിന്മുകളിൽ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.

വെളുത്ത വള കാണാനില്ല.

ഹരിഹരന്റെ മുഖം മുറുകി.

അച്യുതൻ മരിക്കുന്നതുവരെ വള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ മരണനിമിഷം അത് ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടേണ്ടതാണ്.

വള ഉപയോഗിക്കാതെ തട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

അതില്ല.

അതിനു രണ്ടു സാധ്യതകൾ മാത്രം.

അച്യുതൻ മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അത് മറ്റൊരാൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നു.

അല്ലെങ്കിൽ ആദിത്യനും താനും ഇവിടെ മനയിൽ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് ആരോ രഹസ്യഅറയിൽ കയറി മോഷ്ടിച്ചു.

രണ്ടാമത്തെ സാധ്യത