Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

കൂടുതൽ ഭയാനകമായിരുന്നു. സ്വർണത്തട്ടിൽനിന്ന് വള എടുക്കാൻ സാധാരണ മോഷ്ടാവിന് കഴിയില്ല. സംരക്ഷകവംശത്തിലെ യോഗ്യനായ ഒരാളെയോ വളയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള അറിവുള്ളവനെയോ മാത്രമേ അത് സ്വീകരിക്കൂ.

ഹരിഹരൻ അറ മുഴുവൻ പരിശോധിച്ചു.

തട്ടിന്റെ അടിഭാഗം.

കൽപ്പാളിയുടെ പിന്നിലെ ഇടങ്ങൾ.

ഇരുമ്പുപെട്ടി.

അച്യുതന്റെ സ്വകാര്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ.

ഒന്നുമില്ല.

വെളുത്ത വള അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

പുറത്ത് ആദിത്യൻ മുത്തച്ഛന്റെ ചിതയ്ക്ക് അഗ്നി കൊടുത്തു.

തീ ഉയർന്നപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും കത്തിയമരുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇത്രനാൾ മടങ്ങിവന്ന് ചോദിക്കാമെന്ന് കരുതിയ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ ഉത്തരമില്ലാതെ ശേഷിച്ചു.

എന്തിനാണ് വള നൽകിയത്?

അച്ഛന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് എന്തറിയാമായിരുന്നു? ഇനി അമ്മയുടെ മരണത്തിൽ വല്ല ദുരൂഹതയും ഉണ്ടോ?

മുത്തച്ഛൻ തന്റെ മരണത്തെ മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നോ?

താൻ പുതുശ്ശേരിയിലേക്ക് പോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് തടഞ്ഞില്ല?

ചിതയുടെ ചൂട് മുഖത്ത് തട്ടിയെങ്കിലും ആദിത്യന് ശരീരം തണുത്തുപോയതുപോലെ തോന്നി.

കർമ്മങ്ങൾ അവസാനിച്ചശേഷം അവൻ നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽത്തന്നെ നിൽക്കണമെന്നു പറഞ്ഞു.

“ഇതാണ് എന്റെ വീട്,” അവൻ സാവിത്രിയോട് പറഞ്ഞു. “മുത്തച്ഛൻ ഇല്ലെങ്കിലും ഇവിടെ ജോലിക്കാരുണ്ട്. സ്വത്തുക്കൾ നോക്കണം. ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തണം.”

സാവിത്രി സമ്മതിച്ചില്ല.

“നീ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കില്ല.”

“ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”

“നിനക്ക് പതിനഞ്ചു വയസ്സാണ്.”

“ഈ സ്വത്തിന്റെ അവകാശിയും ഞാനാണ്.”

“അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടില്ല.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അന്തിമതീരുമാനത്തിന്റെ കടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

“മന നോക്കാൻ കാര്യസ്ഥനുണ്ട്. തൊഴിലാളികളുണ്ട്. കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കാൻ പുതുശ്ശേരിയിൽനിന്ന് ആളെ അയക്കാം. നീ ഇപ്പോൾ ദുഃഖത്തിലാണ്. ഈ അവസ്ഥയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നാൽ ഓരോ മുറിയും നിന്നെ അച്യുതനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും.”

“അതുകൊണ്ടാണ് ഇവിടെ നിൽക്കേണ്ടത്.”

“അല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരേണ്ടത്.”

ആദിത്യൻ