Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ഉള്ളവർ.

സുമലതയും അവരിൽ ഒരാളാണോ?

തന്റെ ചെറിയമ്മയോ?

താൻ സാധാരണ സ്ത്രീയെന്നു കരുതിയിരുന്ന ഈ മനുഷ്യയാണോ ഒരു രൂപാന്തരി?

ആദിത്യന്റെ ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ ചലിച്ചു.

“ചെറിയമ്മ...”

അവൾ തല തിരിക്കാതെ ആദിയോട് പറഞ്ഞു:

“നമുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം.”

“അവനോട് പറയാതിരുന്നത് എന്തിനാണ്, സുമലതേ? അവൻ നിന്റെ കുടുംബത്തിലെ പുതിയ യജമാനനല്ലേ? അതോ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ കർത്താവിന് സ്വന്തം വീട്ടിലെ മൃഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ അവകാശമില്ലെന്നാണോ?”

“ഞാൻ ആരുടെയും മൃഗമല്ല.”

“അഹ്, അല്ലെങ്കിൽ അവനോട് പറയാത്തത് നന്നായി,” ഹരിഹരൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. “സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ ആരെല്ലാം മനുഷ്യരാണെന്ന് അറിയാത്തതല്ലേ നല്ലത്?”

സുമലതയുടെ താടി മുറുകി.

“നിങ്ങൾ ആദ്യം നിങ്ങളിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ എത്രമാത്രം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് നോക്കൂ.”

ആ മറുപടി ഹരിഹരന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മായിച്ചില്ല.

“ഞാൻ മനുഷ്യനാണോ അല്ലയോ എന്നതല്ല ഇപ്പോഴത്തെ കാര്യം. നീ എന്താണെന്നും എന്തല്ലെന്നും എനിക്കറിയാം.”

അയാൾ മഞ്ഞവളയുള്ള കൈ ഉയർത്തി.

“ഒരു ലൂപിൻ.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ മഞ്ഞപ്രകാശം ചലിച്ചു.

“അത്രമാത്രം.”

സുമലതയുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകളിൽ ക്രോധം തെളിഞ്ഞു.

ഹരിഹരൻ തുടർന്നു:

“നിന്റെ വംശത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച യോദ്ധാക്കളിൽ ഒരാളായിരിക്കാം നീ. കളരിയിൽ ഹരിദേവനെക്കാൾ മികവുള്ളവളായിരിക്കാം. രണ്ടു രൂപങ്ങളിൽ മാറാൻ കഴിയുന്നവളായിരിക്കാം. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് എന്നെ നേരിടാൻ കഴിയില്ല.”

അയാൾ മുന്നോട്ട് ഒരു ചുവടുവച്ചു.

മരത്തറ അയാളുടെ കാലിനടിയിൽ ഞരങ്ങി.

“അര ഡസൻ ലൂപിനുകൾ ഒരുമിച്ച് ആക്രമിച്ചാലും വളയുടെ ധാരകനെ തോൽപ്പിക്കാനാവില്ല.”

ആദിത്യൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് നിശ്ചലമായി. ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അഹങ്കാരമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനൊപ്പം ഉറപ്പും.

“നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് എന്നെ ആക്രമിക്കുന്നതിനു പകരം ഇപ്പോഴും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.”

ആദിത്യൻ