Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

യഥാർത്ഥ ആഴം ഇപ്പോഴും ഉണർന്നിട്ടില്ല.

ആ ചിന്ത ആദിത്യനെ ഒരേസമയം ഭയപ്പെടുത്തുകയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആത്മവിശ്വാസം വ്യാജമായിരുന്നില്ല. പറയുന്നത് വീമ്പുമല്ല. വളകളുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ദീർഘമായ അനുഭവത്തിൽനിന്നു വരുന്ന ഉറപ്പ്.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ, കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ഒരു കാക്കയുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിട്ടത്.

കാർത്യായനിയുടെ മനസ്സിൽ അറിയാതെ കാമസ്വാധീനം ചെലുത്തിയത്.

വെറും തുടക്കം. താൻ ഇതുവരെ സ്പർശിച്ചത് അതിന്റെ പുറംഭാഗം മാത്രം.

ഒരു കുഞ്ഞ് നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നതുപോലെ.

ഒരു മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ തീരത്ത് കാലുകൾ നനച്ചതിനുശേഷം അതിന്റെ ആഴം അളന്നുവെന്ന് കരുതിയ വിഡ്ഢിയെപ്പോലെയായിരുന്നു താൻ.

“നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്,” സുമലത പറഞ്ഞു.

ഹരിഹരന്റെ പുരികം അല്പം ഉയർന്നു.

“എന്ത്?”

“ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളെ തടയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

സുമലത പതുക്കെ വശത്തേക്കു മാറി. അവളുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആദിത്യനെ ഹരിഹരന് വ്യക്തമായി കാണാവുന്നവിധം.

“പക്ഷേ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”

ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ ആദിത്യനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

ആ നോട്ടത്തിൽ പരിഹാസം മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്.

“ഇവനോ?”

“അതെ.”

“കറുത്ത വള ഉണർത്താൻ പഠിച്ചുതുടങ്ങിയ ഒരു കുട്ടി?”

“വെറും കറുത്ത വളയുടെ ധാരകൻ മാത്രമല്ലല്ലോ അവൻ.”

ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് മാറ്റമുണ്ടായില്ല. പക്ഷേ മഞ്ഞവളയുടെ പ്രകാശം ചെറുതായി വിറച്ചത് ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

സുമലത ഓരോ വാക്കും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു:

“വെളുത്ത വളയുടെ ധാരകന്റെ ശക്തി തടുക്കാനാവുന്ന ബലമുണ്ടോ നിന്റെ ശരീരത്തിന്.”

ഹരിഹരൻ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

പിന്നെ അയാൾ ചിരിച്ചു.

ആദ്യം ചെറുതായി.

തുടർന്ന് മുറി മുഴുവൻ നിറയുന്നവിധം.

“അതാണോ നിന്റെ പ്രതീക്ഷ?”

സുമലത മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“അച്യുതൻ അവന് വള നൽകിയെന്ന്