Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

എനിക്കിപ്പോൾ അറിയാം. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് ഇവൻ അതിന്റെ ധാരകനാകുമോ?”

“വള സ്വീകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ അത് ഇവന്റെ ഉള്ളിൽ ലയിക്കുമായിരുന്നില്ല.”

“സ്വീകരിക്കുന്നതും ഉപയോഗിക്കുന്നതും രണ്ടാണ്.”

ഹരിഹരന്റെ ചിരി പെട്ടെന്ന് നിന്നു.

അയാൾ ആദിത്യനെ നേരെ നോക്കി.

“ഉണ്ണീ, നീ എത്ര ദിവസം വെളുത്ത വളയിൽ പരിശീലിച്ചു?”

ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

ഹരിഹരന് അതിന്റെ ഉത്തരം അറിയില്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

രാത്രികളിൽ രഹസ്യമായി നടത്തിയ പരിശീലനത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് അറിവില്ല.

കട്ടിലിന്റെ ഒരുവശം ഉയർത്തിയതിനെക്കുറിച്ചോ കല്ലുകൾ നീക്കിയതിനെക്കുറിച്ചോ അറിയില്ല.

മുറിവുകൾ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ ശാന്തമായതിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം അദ്ദേഹം സംശയിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“പരിശീലിച്ചിട്ടില്ല,” ഹരിഹരൻ സ്വയം മറുപടി പറഞ്ഞു. “അച്യുതൻ വള കൊടുത്തു. പക്ഷേ അത് എങ്ങനെ പ്രകടമാക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കാൻ സമയമുണ്ടായില്ല.”

സുമലതയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ആദിത്യനിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.

അത് ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു.

ആദിത്യൻ വളരെ ചെറുതായി തലകുലുക്കി. സുമലതയ്ക്കു മതിയായ മറുപടി അതായിരുന്നു. ഹരിഹരൻ അതു ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

“കറുത്ത വളയിൽ ഞാൻ ഇവനെ പരിശീലിപ്പിച്ചു,” അദ്ദേഹം തുടർന്നു. “അതും തുടക്കനിലവരെ. സ്വന്തം ചിന്തകൾ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ അറിയാം. ചെറിയൊരു ജീവിയുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാം. ശക്തിയില്ലാത്ത മനസ്സിൽ ഒരു സൂചന തള്ളിവിടാം. അതിനപ്പുറം ഒന്നുമില്ല.”

അയാൾ സ്വന്തം മഞ്ഞവളയിലേക്കു നോക്കി.

“അഞ്ചു വർഷത്തിലേറെയായി ഞാൻ ഇതിന്റെ സ്വഭാവം അറിയുന്നു. അതിന്റെ വേദന സഹിക്കാൻ പഠിച്ചു. ആത്മാവിന്റെ ചലനം കണ്ടെത്താൻ പഠിച്ചു. മരണം എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് അതിന്റെ നിഴൽ കാണാൻ പഠിച്ചു.”

ഹരിഹരൻ കൈവിരലുകൾ മടക്കി.

മഞ്ഞപ്രകാശം വിരലുകളുടെ സന്ധികളിലേക്ക് നിറഞ്ഞു.

“ഇതുപോലൊരു ധാരകന്റെ മുന്നിൽ, ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയാത്ത വെളുത്ത വളയുമായി നിൽക്കുന്ന കുട്ടിക്ക് എന്ത്