Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ചെയ്യാനാകും?”

“നിങ്ങൾക്ക് കണ്ടറിയാം,” സുമലത പറഞ്ഞു.

“നിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം നിന്നെ കൊല്ലും സുമേ.”

“ഒരുപക്ഷേ.”

അവളുടെ നഖങ്ങൾ കൂടുതൽ നീണ്ടു.

“പക്ഷേ ഇന്നുരാത്രി നിങ്ങൾ ഇവിടെനിന്ന് രക്ഷപ്പെടില്ല.”

ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി കോപം തെളിഞ്ഞു.

ആ നിമിഷം സുമലത പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു:

“ഉണ്ണീ, കറുത്ത വളയുടെ സഹായത്തോടെ മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ നിർദേശം നൽകാൻ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

ആദിത്യൻ ആദ്യം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ കാർത്യായനി തെളിഞ്ഞു.

വെള്ളപാത്രം മേശപ്പുറത്ത് വച്ചശേഷം അവനെ നോക്കിയിരുന്ന സ്ത്രീ. തന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ ഉയർന്ന ആഗ്രഹം അറിയാതെ കറുത്ത വളയിലൂടെ അവളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടത്. അവൾ അസ്വാഭാവികമായി തന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്ന നിമിഷം. പിന്നീട് ബോധം തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ അവളെ പറഞ്ഞയച്ചത്.

ആ സംഭവം ഓർത്തപ്പോൾ അവന് ലജ്ജ തോന്നി. എങ്കിലും ഇപ്പോൾ അത് മറയ്ക്കേണ്ട സമയമല്ല.

“ഒരു പരിധിവരെ കഴിയും,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“വ്യാപ്തി എത്ര?”

“അറിയില്ല.”

“വീട്ടിലെ എല്ലാവരിലേക്കും ഒരു ചിന്ത അയയ്ക്കാൻ കഴിയുമോ?”

“ശ്രമിക്കാം.”

“എന്താണ് നീ ചെയ്യുന്നത്?” ഹരിഹരൻ ചോദിച്ചു.

സുമലത അവനെ അവഗണിച്ചു.

“കറുത്ത വള ഉണർത്തൂ, ഉണ്ണീ.”

“എന്ത് ചിന്തയാണ് അയയ്ക്കേണ്ടത്?”

“സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക.”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി. സുമലത വിശദീകരിച്ചു:

“ഇവിടെ ആദ്യം ഉണ്ടായ ശബ്ദത്തിൽ ആരെങ്കിലും ഉണർന്നിട്ടുണ്ടാകും. അലമാര തകർന്നതും ചുമർ വിറച്ചതും താഴെവരെ കേട്ടുകാണും. ഇപ്പോൾ ആരെങ്കിലും മുകളിലേക്ക് വന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകും.”

ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് പതുക്കെ ഒരു പുഞ്ചിരി മടങ്ങിവന്നു.

“അത് ചെയ്യാൻ അവന് കഴിയില്ല.”

“കഴിയണം,” സുമലത പറഞ്ഞു.

അവൾ ആദിത്യനെ നോക്കി.

“ഇന്നുരാത്രി ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നതൊന്നും ഇപ്പോൾ പുറത്തറിയരുത്.