Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

സാവിത്രിയമ്മയോ കുട്ടികളോ ഈ മുറിയിലേക്കു വന്നാൽ അവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയില്ല.”

ആദിത്യന് അതിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായി.

സാവിത്രി ഇപ്പോൾ മുകളിലേക്കു വന്നാൽ?

അപർണയോ അമൃതയോ തന്റെ മുറിയിലെ വെളിച്ചം കണ്ടു നോക്കാൻ വന്നാൽ?

ഹരിഹരൻ അവരെ തടവുകാരാക്കും.

അല്ലെങ്കിൽ അതിലും മോശമായി, തനിക്കിനിയും അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത മഞ്ഞവളയുടെ വല്ല ശക്തി അവരുടെ മേൽ ഉപയോഗിക്കും.

ആദിത്യൻ കണ്ണടച്ചു.

വലതുകൈയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കൊണ്ടുവന്നു.

കറുത്ത വളയുടെ ചലനം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ കണ്ടെത്താൻ ഇപ്പോൾ അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. അത് മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ കിടക്കുന്ന ഇരുണ്ട ജലച്ചുഴിപോലെ. ശ്രദ്ധ അതിലേക്കു നീണ്ടപ്പോൾ കൈത്തണ്ടയിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു.

കറുത്തൊരു വര ചർമ്മത്തിനടിയിൽ തെളിഞ്ഞു.

അത് പതുക്കെ പൂർണവൃത്തമായി.

ആദിത്യന്റെ വലതുകൈയിൽ കറുത്ത വള പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

മുറി പെട്ടെന്ന് വലുതായതുപോലെ അവന് തോന്നി.

ചുമരുകളുടെ അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തേക്കു തന്റെ ബോധം പടർന്നു.

ആദ്യം ഇടനാഴി.

അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ അകലെയായി ആശങ്കയുടെ ചെറുതരംഗങ്ങൾ അനുഭവപ്പെട്ടു.

ഒരു മുറിയിൽ ഒരാൾ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു.

മറ്റൊരിടത്ത് ഉറക്കത്തിനുള്ളിൽ അസ്വസ്ഥമായി തിരിയുന്ന ഒരു മനസ്സ്.

താഴത്തെ നിലയിൽ സാവിത്രിയുടെ ബോധം ഇപ്പോഴും പൂർണമായി ഉറങ്ങിച്ചെന്നിട്ടില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ ദുഃഖത്തിന്റെ ഭാരം. മക്കളുടെയും കൊച്ചുമക്കളുടെയും സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത.

മറ്റെവിടെയോ കാർത്യായനിയുടെ മനസ്സ്. ആദ്യം കേട്ട ശബ്ദം എന്താണെന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കിടക്കയിൽനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നു.

ആദിത്യൻ തന്റെ ചിന്തയെ ഒരൊറ്റ വാചകമായി രൂപപ്പെടുത്തി.

ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.

സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക.

അവൻ അതിനൊപ്പം ഒരു വികാരവും ചേർത്തു.

സുരക്ഷിതത്വം.

തണുത്ത രാത്രിയിൽ പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുകിടക്കുമ്പോഴുള്ള ആശ്വാസം.

പുറത്ത് മഴപെയ്യുമ്പോൾ വീടിനകത്തു സുരക്ഷിതനാണെന്ന