Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ബോധം.

ഇനി എഴുന്നേൽക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക.

അവൻ ആ ചിന്ത പുറത്തേക്കു തള്ളിവിട്ടു.

ആദ്യം അത് മുറിയുടെ ചുമരുകളിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ തോന്നി.

അവൻ കൂടുതൽ ശക്തിയായി ശ്രമിച്ചു.

കറുത്ത വള ചൂടായി.

ചിന്ത ഒരു തരംഗമായി മുറിക്കു പുറത്തേക്കു പടർന്നു.

ഇടനാഴി കടന്നു.

വടക്കിനിയിലേക്കും തെക്കിനിയിലേക്കും.

മുകളിലത്തെയും താഴത്തെയും മുറികളിലേക്ക്.

ഓരോ മനസ്സിനെയും തൊട്ട് മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.

ഒരു മുറിയിൽ ഉണർന്നിരുന്നയാൾ വീണ്ടും കിടക്കയിലേക്കു ചാഞ്ഞു.

കാർത്യായനിയുടെ ജാഗ്രത മങ്ങി.

താഴത്തെ നിലയിൽ സാവിത്രിയുടെ ആശങ്ക പതുക്കെ ശാന്തമായി.

സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക.

ആദിത്യൻ വീണ്ടും നിർദേശം അയച്ചു.

അപ്പോഴാണ് സുമലതയുടെ മുന്നറിയിപ്പുനിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടത്.

“ഉണ്ണീ!”

ഹരിഹരൻ അവന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.

ആദിത്യന്റെ ബോധം ഇല്ലം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരുന്നതിനാൽ സ്വന്തം ശരീരം വളരെ ദൂരെയാണെന്ന് തോന്നി. കണ്ണുതുറക്കാനോ മാറിനിൽക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ല.

മഞ്ഞവളയിൽനിന്നുള്ള വെളിച്ചം ഒരു കുന്തംപോലെ അയാളുടെ കൈയ്ക്കുചുറ്റും രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. അത് ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതിക്കാൻ ഇനി ഏതാനും വിരലുകളുടെ ദൂരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

അതിനിടയിലേക്ക് സുമലത ചാടിവീണു.

അവളുടെ ഇടതുകൈ ഹരിഹരന്റെ മണിക്കട്ടിൽ തട്ടി. വലതുകൈ അയാളുടെ തോളിൽ പതിച്ചു. ശരീരം പൂർണമായി തിരിച്ച് അവൾ അയാളുടെ പ്രഹരത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റി.

മഞ്ഞപ്രകാശം ആദിത്യന്റെ അരികിലൂടെ കടന്ന് പിന്നിലെ ചുമരിൽ പതിച്ചു.

മരപ്പാളികൾ പൊട്ടിച്ചിതറി.

ആ പ്രഹരം നേരെ പതിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ ശരീരത്തിന് എന്തു സംഭവിക്കുമായിരുന്നുവെന്ന് ചിന്തിക്കാൻപോലും ആദിത്യന് കഴിഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ സുമലത തയ്യാറായിരുന്നു.

അവൾ ഹരിഹരന്റെ പാതയിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. വലതുകാൽ നിലത്തുറപ്പിച്ച് ശരീരം തിരിച്ചു. ഇടതുകാലിന്റെ പുറംഭാഗം ഹരിഹരന്റെ വാരിയെല്ലുകളുടെ താഴെ പതിച്ചു.

കട്ടിയുള്ള