Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ഹരിഹരനെ കൊന്നിരിക്കുന്നു.

ചെറുമുത്തച്ഛൻ.

ഗുരു.

കഴിഞ്ഞ മൂന്നു മാസമായി തന്നെ പഠിപ്പിച്ച മനുഷ്യൻ.

അതേസമയം തന്നെ കഴുത്തുഞെരിച്ചു കൊലപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചവൻ.

ആദിത്യന്റെ കൈ വിറച്ചു. വെളുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം അതിനൊപ്പം ചലിച്ചു.

“ഞാൻ…”

അവന്റെ ശബ്ദം പുറത്തുവരാതെ നിന്നു.

സുമലത ഹരിഹരന്റെ ശരീരത്തിനരികിൽ മുട്ടുകുത്തി. അയാളുടെ കഴുത്തിലും മുഖത്തും വിരലുകൾവെച്ച് എന്തോ പരിശോധിച്ചു. തുടർന്ന് മഞ്ഞവള അപ്രത്യക്ഷമായ കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകളുടെ പ്രകാശം പതുക്കെ കുറഞ്ഞു. കൃഷ്ണമണി വീണ്ടും മനുഷ്യന്റേതുപോലെ രൂപപ്പെട്ടു.

“അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കൂ,” അവൾ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

“ചെറിയമ്മേ…”

“അദ്ദേഹം മരിച്ചിരിക്കുന്നു.”

ആ വാക്ക് മുറിക്കുള്ളിൽ പതിഞ്ഞു.

ആദിത്യന്റെ നോട്ടം ഹരിഹരന്റെ മുഖത്തിലേക്കു നീങ്ങി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് അതിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന മനുഷ്യനല്ലാത്ത പുഞ്ചിരി ഇപ്പോൾ ഇല്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ പാതിയടഞ്ഞിരുന്നു. മുഖത്തു വീണ്ടും ആ വൃദ്ധസന്യാസിയുടെ ക്ഷീണിച്ച രൂപം മാത്രം.

“അത് ശരിക്കും അദ്ദേഹമായിരുന്നോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

സുമലത ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“എനിക്കറിയില്ല,” അവൾ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. “അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരമായിരുന്നു. ഓർമകളും ശബ്ദവും വളയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും അദ്ദേഹത്തിന്റേതായിരുന്നു. പക്ഷേ അവസാനനിമിഷങ്ങളിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നത് ഹരിഹരൻ തിരുമേനി മാത്രമായിരുന്നില്ല.”

“അദ്ദേഹത്തിനുള്ളിൽ എന്തായിരുന്നു?”

“ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഉറപ്പില്ല. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് മഞ്ഞവളയുടെ തുടർച്ചയായ ഉപയോഗം അദ്ദേഹത്തെ മാറ്റിയെന്നാണ്. “

സുമലത എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ശരീരം പകുതിവരെ ഉയർന്നപ്പോൾ മുഖം വേദനയിൽ ചുളിഞ്ഞു. അവൾ വീണ്ടും ഒരു മുട്ടിൽ നിലത്തൂന്നി.

അപ്പോഴാണ് ആദിത്യൻ അവളുടെ പരിക്കുകൾ വ്യക്തമായി കണ്ടത്.

മേൽമുണ്ട് പലഭാഗങ്ങളിലും കീറിയിരുന്നു. ബ്ലൗസും കീറിയിരുന്നു. ഇടത്തെ മുല പകുതിയോളം പുറത്തായിരുന്നു. വാരിയെല്ലുകൾക്കരികിൽ നീലയും