Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ഇടയ്ക്കിടെ പുരികം ചുളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ അസ്വസ്ഥമായ സ്വപ്നം കാണുന്നതുപോലെ.

കാർത്യായനി അവനെ ഉണർത്തിയില്ല.

മുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് ജനാലപ്പാളികളുടെ വിടവ് അല്പം കുറച്ചു. നേരിട്ടുള്ള ഉച്ചവെളിച്ചം അവന്റെ മുഖത്ത് പതിക്കാതിരിക്കാനായിരുന്നു അത്.

സന്ധ്യയ്ക്ക് തങ്കം വീണ്ടും വന്നു. ഉച്ചയ്ക്കു കൊണ്ടുവന്ന ഭക്ഷണം അതേപടി കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ കാർത്യായനിയോട് വിവരം പറഞ്ഞു. ഇരുവരും ചേർന്ന് പഴയ ഭക്ഷണം മാറ്റി പുതിയത് കൊണ്ടുവന്നു.

ആദിത്യൻ അതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല.

രാത്രിയുടെ ആദ്യയാമത്തിലാണ് അവൻ ഉണർന്നത്.

മുറിയിൽ വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരോ ഇടയ്ക്കുവന്ന് എണ്ണ നിറച്ചതാകണം. പുറത്തുനിന്ന് ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം. കുറച്ചുനേരം താൻ എവിടെയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.

ശേഷം ഓർമകൾ ഒന്നൊന്നായി മടങ്ങിവന്നു.

ഹരിഹരന്റെ കൈ തന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകിയത്.

മഞ്ഞവളയുടെ വെളിച്ചം.

സുമലതയുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകൾ.

ഹരിഹരന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ കടന്ന സ്വന്തം കൈ.

അവൻ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശിയും വിശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് വീണ്ടും ആ രാത്രിയിലേക്കു മടങ്ങിയിരുന്നു. സ്വന്തം കൈകൾ രണ്ടും അവൻ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. രക്തത്തിന്റെ ഒരു അടയാളവുമില്ല. വെളുത്ത വളയോ കറുത്ത വളയോ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

എന്നിട്ടും അവയുടെ സാന്നിധ്യം ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ കൈകൾ മുഖത്ത് അമർത്തി ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ ഇരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് വിശപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടത്.

ഒരു ദിവസത്തിലേറെയായി ശരിയായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നി. മേശപ്പുറത്ത് മൂടിവച്ചിരുന്ന താലം തുറന്നു. ഭക്ഷണം ഇപ്പോഴും ചെറിയ ചൂടോടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരോ അടുത്തിടെ കൊണ്ടുവന്നതാകണം.

ആദ്യം പതുക്കെയാണ് കഴിച്ചത്. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിശപ്പ് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തതായി. ചോറും കറികളും തീർത്തു. വെള്ളം കുടിച്ചു. തൈരിൽ കുറച്ച് ചോറ് ചേർത്തും കഴിച്ചു.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ