Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

പുരികമുയർത്തി.

“പിന്നെ?”

“ഗുരുക്കൾ. അല്ലെങ്കിൽ ഗുരു.”

അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ശരി, ഗുരുക്കൾ.”

സുമലത വിളക്കിനു മുന്നിൽ നമസ്കരിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. ആദിത്യൻ അനുസരിച്ചു. അതിനുശേഷം അവൾ കളരിയുടെ നടുവിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.

“നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽ എന്തൊക്കെയാണ് പഠിച്ചതെന്ന് വായുകൊണ്ട് പറയേണ്ട. ശരീരം കാണിക്കട്ടെ.”

ആദ്യം മെയ്യഭ്യാസങ്ങളായിരുന്നു.

കാലുകളുടെ അടിസ്ഥാനചുവടുകൾ.

താഴ്ന്ന നിലയിൽ ശരീരഭാരം നിയന്ത്രിക്കൽ.

മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടുമുള്ള ചലനം.

ചാടൽ.

വീഴുമ്പോൾ ശരീരം സംരക്ഷിക്കൽ.

തിരിഞ്ഞുനിൽക്കൽ.

തടയൽ.

ആദിത്യന്റെ അടിസ്ഥാനപരിശീലനം മോശമായിരുന്നില്ല. മുത്തച്ഛൻ കളരിയെ മുഖ്യവിദ്യയായി പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും ശരീരനിയന്ത്രണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ചെറുപ്പം മുതൽ ചില മെയ്യഭ്യാസങ്ങളും ആയുധങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമുറകളും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.

സുമലത ഒന്നും പറയാതെ നിരീക്ഷിച്ചു.

ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അവൾ മരവടി കൈമാറി.

“ആക്രമിക്കൂ.”

ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.

“ഗുരുക്കളെ?”

“ശത്രുവിനെപ്പോലെ.”

അവൻ മുന്നോട്ടുവന്നു.

ആദ്യപ്രഹരം സുമലത വളരെ ലളിതമായി ഒഴിഞ്ഞു. രണ്ടാമത്തേത് കൈകൊണ്ട് വഴിതിരിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ പ്രഹരത്തിനിടെ അവൾ വടിയുടെ അറ്റം പിടിച്ച് ശരീരം തിരിച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം ആദിത്യന്റെ കൈയിൽ വടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അത് സുമലതയുടെ കൈയിലായിരുന്നു.

“വീണ്ടും.”

അവൾ വടി തിരികെ നൽകി.

ഇത്തവണ ആദിത്യൻ കൂടുതൽ സൂക്ഷിച്ചു. നേരിട്ടുള്ള പ്രഹരത്തിനു പകരം വ്യാജചലനം നടത്തി വശത്തുനിന്ന് ആക്രമിച്ചു. സുമലത ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ടുവച്ചു. അവൻ തുടർപ്രഹരം നടത്തി.

ഇപ്പോഴും സുമലതയുടെ മുഖത്ത് വലിയ പ്രയാസമുണ്ടായില്ല.

അവൾ വടിയുടെ ദിശ കൈത്തണ്ടകൊണ്ട് മാറ്റി. കാലുകൊണ്ട് ആദിത്യന്റെ മുന്നിലെ കാൽ തട്ടി. അവൻ തുലനം നഷ്ടപ്പെടുത്തി മണ്ണിലേക്കു വീണു.

“എഴുന്നേൽക്കൂ.”

ആദിത്യൻ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു.

അടുത്ത അരമണിക്കൂറോളം അവൾ അവന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ