Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

പരിശോധിച്ചു. വാളിന്റെ പിടി. പരിച ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതി. കുന്തത്തിന്റെ ദൂരം കണക്കാക്കൽ. ശൂന്യകൈ പ്രതിരോധം. ചുവടുകളുടെ താളം.

അവസാനം സുമലത ആയുധം താഴെവച്ചു.

“അടിസ്ഥാനം ഉറപ്പുണ്ട്.”

ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.

“പക്ഷേ?”

“പക്ഷേ അടിസ്ഥാനമെന്നത് വീടിന്റെ അടിത്തറയാണ്. അതിനുമുകളിൽ ഒന്നും പണിതിട്ടില്ല.”

അവന്റെ സംതൃപ്തി കുറഞ്ഞു.

“അത്ര മോശമാണോ?”

“മോശമല്ല. നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചവർ തെറ്റായ കാര്യങ്ങളൊന്നും പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ അഭ്യാസം കുറവാണ്. ചലനങ്ങൾ അറിയാം. ശരീരം അവയെ സ്വാഭാവികമായി ചെയ്യുന്നില്ല. ഓരോ പ്രഹരത്തിനുമുൻപ് നീ ചിന്തിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ പോരാട്ടത്തിൽ ആ സമയം ലഭിക്കില്ല.”

പുറത്ത് കാലടിശബ്ദം കേട്ടു.

ഗൗരിയും പാർവ്വതിയും മായയും നന്ദനയും പടികൾ ഇറങ്ങിവന്നു. എല്ലാവരും പരിശീലനവസ്ത്രങ്ങളിലായിരുന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി ചെറുതായി തലയാട്ടി. പാർവ്വതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകം. മായ പതിവുപോലെ ഒന്നും പറയാതെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.

നന്ദന മാത്രം നേരെ അവനെ നോക്കി.

“ഇവൻ ഇന്നുമുതൽ നമ്മോടൊപ്പം പരിശീലിക്കുമോ?”

“അതെ,” സുമലത പറഞ്ഞു.

“അവന് അടിസ്ഥാനമുണ്ടോ?”

ആദിത്യൻ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും സുമലത കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു.

“ഉണ്ട്. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കൊപ്പം എത്താൻ സമയം വേണ്ടിവരും.”

നന്ദനയുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

അത് പരിഹാസമാണോ വെല്ലുവിളിയാണോ എന്ന് ആദിത്യന് മനസ്സിലായില്ല.

പരിശീലനം ആരംഭിച്ചു.

ആദ്യത്തെ മെയ്യഭ്യാസങ്ങളിൽത്തന്നെ ആദിത്യന് വ്യത്യാസം മനസ്സിലായി. തനിക്കറിയാവുന്ന ചുവടുകളാണ് അവർ ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷേ വേഗവും തുലനവും കൃത്യതയും മറ്റൊരു നിലയിലായിരുന്നു.

ഗൗരി നിലത്തോടു ചേർന്നതുപോലെ താഴ്ന്നു നീങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം ശരീരം വായുവിൽ തിരിച്ച് മറുവശത്ത് ഇറങ്ങി.

പാർവ്വതിയുടെ ചലനങ്ങളിൽ അസാധാരണമായ താളമുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ചുവടും അടുത്തതിനുള്ള