Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

വഴിയായി.

മായയുടെ ശക്തിയായിരുന്നു ശ്രദ്ധേയമായത്. അവൾ വടി വീശുമ്പോൾ വായുവിൽ കനത്ത ശബ്ദമുണ്ടായി.

നന്ദനയുടെ ചലനങ്ങൾ മാത്രം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

അനാവശ്യമായ ഒരു ചലനവുമില്ല.

ശരീരം ഒരിക്കലും ആവശ്യത്തിലധികം മുന്നോട്ടോ പിന്നോട്ടോ പോകുന്നില്ല. ഓരോ പ്രഹരത്തിനും ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ദൂരം. ഓരോ പ്രതിരോധത്തിനും ഏറ്റവും ചെറിയ ചലനം. മറ്റുള്ളവർ മനോഹരമായി നീങ്ങിയപ്പോൾ നന്ദന കൃത്യമായി നീങ്ങി.

സുമലത ജോഡികളായി പരിശീലിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു.

ആദ്യം ആദിത്യനെ പാർവ്വതിയോടു ചേർത്തു.

“മരവാൾ മാത്രം. ശരീരത്തിന്റെ പ്രധാനഭാഗങ്ങളിൽ പ്രഹരം പാടില്ല. വേഗം പകുതി.”

ആദിത്യൻ വാൾ ഉയർത്തി.

പാർവ്വതി പതിവിലധികം ഗൗരവത്തോടെ നിന്നു.

ആദ്യത്തെ ചില കൈമാറ്റങ്ങളിൽ ആദിത്യന് സ്വയം മോശമല്ലെന്ന് തോന്നി. അവളുടെ രണ്ടുപ്രഹരങ്ങൾ തടഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ വാളിന്റെ അറ്റം അവളുടെ തോളിനരികിലെത്തിച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം പാർവ്വതി വാളിന്റെ ദിശ മാറ്റി. അവളുടെ കാൽ ആദിത്യന്റെ കണങ്കാലിനു പിന്നിൽ പതിച്ചു. അവൻ മണ്ണിലേക്കു വീണു. എഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു മുൻപ് മരവാളിന്റെ അറ്റം അവന്റെ നെഞ്ചിനു മുകളിൽ നിന്നു.

“തീർന്നു,” പാർവ്വതി പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ മുഖം ചുളിച്ചു.

വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു.

ഇത്തവണ കുറച്ചുകൂടി നീണ്ടുനിന്നു. അവസാനഫലം അതുതന്നെ.

മായയോടു പരിശീലിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ശക്തി അവനെ പിന്നോട്ടുതള്ളി. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി സ്വാഭാവികമായി പ്രതികരിക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം അവൻ അത് അടക്കി. സ്വന്തം സാധാരണശക്തി മാത്രം ഉപയോഗിച്ചു.

ഗൗരിയോട് പൊരുതുമ്പോൾ അവളുടെ വേഗം പിന്തുടരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

അവസാനം നന്ദന മുന്നോട്ടുവന്നു.

“ആയുധമില്ലാതെ,” സുമലത പറഞ്ഞു. “പിടിത്തവും വീഴ്ത്തലും മാത്രം.”

ആദിത്യൻ നന്ദനയെ നോക്കി.

അവൾക്ക് തന്നെക്കാൾ ശക്തി കുറവായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ കരുതി. എന്നാൽ പോരാട്ടം തുടങ്ങി