Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

പഠിച്ച കാലം മുതൽ ശരീരചലനം അഭ്യസിക്കുന്നു.”

“അപ്പോൾ ഇവരുടെ അടുത്തെത്താൻ എത്രകാലമെടുക്കും?”

“നിന്റെ അഭ്യാസത്തെ ആശ്രയിക്കും.”

“ഒരു വർഷം?”

“എണ്ണം കണക്കാക്കരുത്. ഓരോ ദിവസവും ഇന്നലത്തെക്കാൾ മെച്ചമാകാൻ ശ്രമിക്കൂ.”

പരിശീലനം അവസാനിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരും കളരിദേവതയെ വണങ്ങി. മറ്റു പെൺകുട്ടികൾ വിയർപ്പുതുടച്ച് പുറത്തേക്കു നടന്നു.

നന്ദന പോകുന്നതിനുമുമ്പ് ആദിത്യന്റെ അരികിൽ നിന്നു.

“ആദ്യദിവസത്തിന് മോശമല്ല.”

ആദിത്യൻ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

“എന്നെ രണ്ടുതവണ നിലത്തുവീഴ്ത്തിയിട്ട് ആശ്വസിപ്പിക്കുകയാണോ?”

“മൂന്നുതവണ.”

അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.

ആദിത്യൻ പിന്നിൽനിന്ന് വിളിച്ചു.

“നാളെ കാണാം.”

നന്ദന തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ കൈ ഉയർത്തി.

സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

“അവളോട് മത്സരിക്കാനാണോ തീരുമാനം?”

“ഒരുദിവസം അവളെ വീഴ്ത്തും.”

“ആദ്യം ശരിയായി വീഴാൻ പഠിക്കൂ.”

മറ്റുള്ളവർ പോയശേഷം സുമലത കളരിപ്പുരയുടെ വാതിൽ അടച്ചു.

“ഇനി രണ്ടാമത്തെ പരിശീലനം.”

ആദിത്യന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മങ്ങി.

“എവിടെ?”

“പള്ളിമേടയിലെ ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിൽ.”

അവൻ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

സുമലത അവന്റെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എന്താണ്?”

“അവിടെ പോകാൻ ഇഷ്ടമില്ല.”

“മഞ്ഞവള അവിടെയുണ്ടെന്നതുകൊണ്ടോ ?”

“അതുമുണ്ട്.”

“മറ്റെന്ത്?”

ആദിത്യൻ കളരിയുടെ നിലത്തേക്കു നോക്കി.

“ഹരിഹരൻ ചെറുമുത്തച്ഛന്റെ ശരീരം അവിടെ കൊണ്ടുപോയ രാത്രി മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.”

“ശരി.”

“അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം ഇപ്പോഴും അവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ടല്ലോ. പാതാളമുറിയിലാണ് കറുത്ത വള എന്നിലേക്കു വന്നത്. അവിടെനിന്നാണ് എല്ലാം തുടങ്ങിയത്.”

സുമലത കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.

“ഭയം തെറ്റല്ല,” അവൾ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ അത് നിന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അനുവദിച്ചാൽ നീ വീണ്ടും അവിടേക്കു കടക്കില്ല. അപ്പോൾ ആ മുറിയും അതിലെ ഓർമകളും നിന്നെ എന്നേക്കുമായി നിയന്ത്രിക്കും.”

“ഇപ്പോൾതന്നെ പോകേണ്ടതുണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്.