Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

പറഞ്ഞു. “ഒരുപാട് ചിന്തകൾ ഒരേസമയം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാൾ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.”

“എന്റെ മനസ്സിൽ അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ നീ തിരിച്ചറിയും.”

“ഞാൻ തെറ്റായി നിങ്ങളുടെ ഓർമകളിൽ കടന്നാൽ?”

“നിർത്താൻ ഞാൻ പറയും.”

“നിങ്ങൾ എന്നെ വഞ്ചിക്കുകയാണെങ്കിൽ?”

“അതും നിനക്ക് അനുഭവപ്പെടണം.”

ആദിത്യൻ മടിച്ചു.

സുമലത കണ്ണുകൾ തുറന്നില്ല.

“നിന്നെ കൊല്ലണമെന്നോ വളകൾ മോഷ്ടിക്കണമെന്നോ എനിക്ക് ഉദ്ദേശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന്റെ അടയാളം എന്റെ ചിന്തകളുടെ അടിയിൽ ഉണ്ടാകും. ഓരോ വാക്കും വായിക്കേണ്ട. കലുഷിതത്വമുണ്ടോ എന്ന് മാത്രം നോക്കൂ.”

ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയെ വിളിച്ചു.

വലതുകൈയിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു. കറുത്ത പ്രകാശവൃത്തം കൈത്തണ്ടയ്ക്കുചുറ്റും രൂപപ്പെട്ടു. അവൻ ആദ്യം സുമലതയുടെ മനസ്സിന്റെ പുറംതലം മാത്രം അനുഭവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ശാന്തത.

ശ്വാസത്തിന്റെ താളം.

ജാഗ്രത.

അവൻ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്കു ശ്രദ്ധിച്ചു.

സുമലത പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് ആദ്യംതന്നെ തോന്നി. പക്ഷേ ഹരിഹരന്റെ വഞ്ചന ഓർത്തപ്പോൾ അതിൽ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“കൈ നെറ്റിയിൽ വയ്ക്കൂ,” സുമലത പറഞ്ഞു.

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചുതന്നെ കിടന്നു.

ആദിത്യൻ കറുത്ത വള തെളിഞ്ഞ കൈ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വച്ചു.

സ്പർശിച്ച നിമിഷം മറ്റൊരു ലോകം തുറന്നതുപോലെ തോന്നി.

ഹരിഹരന്റെ മനസ്സിൽ കണ്ട കുഴപ്പമില്ല.

ഇവിടെ ചിന്തകൾ സുതാര്യമായ ഒരു നദിപോലെ ഒഴുകുന്നു. സുമലത മനഃപൂർവം മനസ്സ് തുറന്നുവച്ചിരുന്നു. ഓരോ ഓർമയുടെയും വിശദാംശങ്ങൾ ആദിത്യന് കാണാനായില്ല. അവൻ അതിനായി ശ്രമിച്ചുമില്ല.

ചിന്തകളുടെ സ്വഭാവം മാത്രം.

അവനോടുള്ള ശത്രുതയുണ്ടോ?

ഇല്ല.

വഞ്ചനയുണ്ടോ?

ഇല്ല.

വളകളോടുള്ള അത്യാഗ്രഹമുണ്ടോ?

മഞ്ഞവളയുടെ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജാഗ്രതയുണ്ട്. പക്ഷേ അത് സ്വന്തമാക്കണമെന്ന മോഹമില്ല.

അവനെ നിയന്ത്രിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹമുണ്ടോ?

ഇല്ല.

പകരം മറ്റൊരു