Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

വികാരം.

സംരക്ഷണം.

അത് കടമയിൽനിന്നു മാത്രമല്ല. വളരെ ആഴമുള്ള ഒരിടത്തുനിന്നു വരുന്ന കരുതൽ.

ആദിത്യൻ കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിന്റെ അരികിലൂടെ നീങ്ങി.

പെട്ടെന്ന് വേദനയുടെ ഒരു വലിയ ശേഖരം അനുഭവപ്പെട്ടു.

ഹരിദേവനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖം.

അദ്ദേഹം യാത്രപറഞ്ഞുപോയ അവസാനരാത്രിയുടെ ഓർമ.

തിരികെയെത്താതെ പോയ മനുഷ്യനെ കാത്തിരുന്ന മണിക്കൂറുകൾ.

മരണവാർത്ത കേട്ട നിമിഷം.

ശവശരീരത്തിനരികിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ പുറത്തുകാണിക്കാതെ അടക്കിവച്ച നിലവിളി.

അതിനു താഴെ മറ്റൊരു വേദന.

വർഷങ്ങളായി അടച്ചുവച്ചത്.

കുഞ്ഞില്ലായ്മ.

സുമലതയ്ക്ക് ഈ സത്യം വിവാഹത്തിനു മുൻപേ അറിയാമായിരുന്നു. ഒരു ലൂപിനും സാധാരണ മനുഷ്യനും തമ്മിൽ ആരോഗ്യത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന സന്തതി ഉണ്ടാകില്ല. ഹരിദേവനുമായുള്ള വിവാഹം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ മാതൃത്വമുണ്ടാകില്ലെന്ന് അവൾ സമ്മതിച്ചിരുന്നു.

ആ തീരുമാനത്തിൽ പശ്ചാത്താപമില്ല.

പക്ഷേ വേദനയുണ്ട്.

അപർണയെയും അമൃതയെയും മീരയെയും പരിശീലിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ മനസ്സിൽ ഉയരുന്ന മങ്ങിയ ആഗ്രഹം.

സ്വന്തം കുഞ്ഞുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ?

അത് എങ്ങനെയായിരിക്കും?

തന്റെ കണ്ണുകളോ ചിരിയോ ലഭിക്കുമായിരുന്നോ?

ആ ചിന്ത ഉയരുന്ന ഓരോ തവണയും സുമലത അതിനെ അടക്കിവച്ചു. താൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടെടുത്ത തീരുമാനമാണെന്ന് സ്വയം ഓർമിപ്പിച്ചു.

ആദിത്യൻ ആ വേദനയിൽനിന്ന് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് വേറെ ഒരു ഓർമയുടെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോയത്.

അഞ്ജന.

വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുനിന്ന സ്ത്രീ.

അമ്മയുടെ മരണശേഷം ആശ്രയമില്ലാതെ പോയ അവൾ.

സൗന്ദര്യം കാരണം പലരുടെയും ശ്രദ്ധയിലായെങ്കിലും സംരക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ലാതിരുന്നത്.

മഹാദേവന്റെ ദൃഷ്ടി അവളിൽ പതിച്ചത്.

ദേവിക നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലേക്ക് മടങ്ങിയശേഷം മഹാദേവൻ പുതിയൊരു സ്ത്രീയെ തേടിയത് വെറും സ്നേഹത്തിനായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം പരാജയപ്പെട്ട വിവാഹത്തിന്റെ മുറിവിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരാളെ വേണമായിരുന്നു. അതിനുമപ്പുറം, ചില രഹസ്യ താന്ത്രികകർമ്മങ്ങളിൽ മനുഷ്യബന്ധത്തിന്റെ