Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

കാര്യമുണ്ടോ?”

“തോറ്റാൽ കാരണം അറിയണ്ടേ?”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഹാസമില്ലാത്തതിനാൽ ദേഷ്യപ്പെടാനും കഴിഞ്ഞില്ല.

സുമലത അവനെ ക്ഷമ പഠിപ്പിച്ചു.

“വെളുത്ത വളയുണ്ടെന്ന ബോധം നിനക്ക് അപകടമാണ്,” അവൾ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ ശരീരം മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ശക്തമാണെന്ന് നിനക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് സാങ്കേതികതയ്ക്കുപകരം ശക്തി ഉപയോഗിക്കാൻ മനസ്സ് ശ്രമിക്കും.”

“യഥാർത്ഥ പോരാട്ടത്തിൽ ശക്തി ഉപയോഗിക്കാമല്ലോ .”

“കഴിയും. പക്ഷേ ശക്തി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നവനെ അതിലും ശക്തനായ മറ്റൊരാൾ തോൽപ്പിക്കും. വിദ്യ പഠിച്ചവൻ എതിരാളിയുടെ ശക്തിയെ അവന്റെ തന്നെ ശത്രുവാക്കും.”

ആദിത്യൻ പതിയെ മാറി.

വളകളുടെ ശക്തി മറച്ചു നിൽക്കുന്നത് ആദ്യം ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് തന്നെ മികച്ച പരിശീലനമായി. സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ വേഗം കുറയ്ക്കാൻ പഠിച്ചു. പ്രഹരത്തിന്റെ ശക്തി കൃത്യമായി നിയന്ത്രിച്ചു. അടിയേറ്റാൽ വെളുത്ത വള മുറിവ് ഉടൻ മാറ്റുന്നതിനു മുൻപ് അത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കാതെ എതിരാളിയുടെ ശരീരചലനം വായിക്കാൻ പഠിച്ചു.

കണ്ണുകൾ.

തോളുകളുടെ സ്ഥാനം.

ശ്വാസത്തിന്റെ മാറ്റം.

കാലിലെ ഭാരവിതരണം.

വിരലുകൾ ആയുധത്തിൽ മുറുകുന്ന നിമിഷം.

മനസ്സ് വായിക്കാതെയും അടുത്ത പ്രഹരം പ്രവചിക്കാമെന്ന് മനസ്സിലായി.

ആദ്യവർഷത്തിന്റെ അവസാനം അപർണയെയും അമൃതയെയും പതിവായി തോൽപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. പാർവ്വതിയോടും മായയോടും തുല്യമായി പൊരുതാൻ കഴിഞ്ഞു. ഗൗരിയുടെ ദൂരനിയന്ത്രണം മറികടക്കാനും വഴികൾ കണ്ടെത്തി.

നന്ദന ഇപ്പോഴും മുന്നിലായിരുന്നു.

ഓരോ തവണയും ആദിത്യൻ പുതിയൊരു മുറ പഠിച്ചാൽ അവൾ മറ്റൊരു പോരായ്മ കണ്ടെത്തി.

“നീ പ്രഹരം തടയുന്നുണ്ട്,” ഒരിക്കൽ അവൾ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ തടഞ്ഞശേഷം വീണ്ടും ചിന്തിക്കുന്നു.”

“ചിന്തിക്കാതെ പിന്നെ?”

“ശരീരം അടുത്ത ചലനത്തിലേക്കു പോകണം. തടയലും തിരിച്ചടിയും രണ്ടു കാര്യങ്ങളാകരുത്.”