Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ആ വാക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ ആദിത്യന് മാസങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നു.

അവസാനം ഒരുദിവസം നന്ദനയുടെ വാൾ തടഞ്ഞ അതേ ചലനത്തിൽ തന്റെ വാൾ അവളുടെ തോളിനരികിലെത്തിച്ചു.

കളരിയിൽ നിശ്ശബ്ദതയായി.

നന്ദന വാളിന്റെ അറ്റത്തിലേക്കു നോക്കി. പിന്നെ ആദിത്യന്റെ മുഖത്തേക്കും.

“നന്നായി,” അവൾ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ വിജയപുഞ്ചിരിയോടെ വാൾ താഴ്ത്തി.

അടുത്ത നിമിഷം നന്ദന കാലുകൊണ്ട് അവന്റെ മുട്ടിനു പിന്നിൽ തട്ടി. അവൻ നിലത്തുവീണു.

“പോരാട്ടം അവസാനിച്ചതായി ഗുരു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ,” അവൾ പറഞ്ഞു.

മറ്റുള്ളവർ ചിരിച്ചു.

ആദിത്യൻ മണ്ണിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി.

“ഒരുദിവസം നിന്നെ ശരിക്കും തോൽപ്പിക്കും.”

“ആ ദിവസം വരുമ്പോൾ സംസാരിക്കാം.”

രണ്ടാംവർഷത്തിൽ ആയുധപരിശീലനം കൂടുതൽ കഠിനമായി.

യഥാർത്ഥ വാളുകൾ ഉപയോഗിച്ചില്ലെങ്കിലും ഭാരമുള്ള മരവാളുകൾ നൽകി. പരിചയോടൊപ്പം വാൾ. രണ്ടുകൈകളിലും ചെറുവടികൾ. നീളം കൂടിയ കുന്തങ്ങൾ. കയറും ഉറുമിയുടെ അടിസ്ഥാനചലനങ്ങളും.

സുമലത കളരിയുടെ പുറത്തും പരിശീലിപ്പിച്ചു.

നനഞ്ഞ വയലിലൂടെ ഓടിച്ചു.

കുന്നുകയറ്റി.

മരക്കൊമ്പുകളിൽ തുലനം പാലിപ്പിച്ചു.

കണ്ണുകൾ കെട്ടി ശബ്ദത്തിന്റെ ദിശ തിരിച്ചറിയാൻ പറഞ്ഞു.

രാത്രിയിൽ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കാലടികളുടെ ശബ്ദം കുറയ്ക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.

ഇതിനൊപ്പം വളകളുടെ പരിശീലനവും പുരോഗമിച്ചു.

കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് മറ്റൊരാളുടെ വികാരങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ ആദിത്യന് എളുപ്പമായി. പക്ഷേ സുമലത കർശനമായ പരിധികൾ ഏർപ്പെടുത്തി.

“അനുമതിയില്ലാതെ ഓർമകളിലേക്ക് കടക്കരുത്.”

“ശത്രുവാണെങ്കിൽ?”

“അപ്പോൾ ആവശ്യമായത്ര മാത്രം.”

“കള്ളം പറയുന്നുണ്ടോ എന്ന് അറിയാൻ?”

“എല്ലാ കള്ളത്തിനും മനസ്സിൽ കടക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. മനുഷ്യന്റെ മുഖവും ശബ്ദവും പഠിക്കൂ.”

വെളുത്ത വളയുടെ സഹായത്തോടെ മുറിവുകൾ സുഖപ്പെടുത്താനും ശരീരത്തിലെ വിഷം തിരിച്ചറിയാനും പഠിച്ചു. ആദ്യം സ്വന്തം ചെറിയ മുറിവുകളിൽ. പിന്നീട് പരിക്കേറ്റ