Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

മൃഗങ്ങളിൽ.

ഒരിക്കൽ വയലിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരാളുടെ കാലിൽ വിഷപ്പാമ്പ് കടിച്ചു. വൈദ്യൻ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് ആദിത്യൻ രഹസ്യമായി വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ചു. വിഷത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് മന്ദമാക്കി. വൈദ്യന്റെ മരുന്ന് പ്രവർത്തിക്കാൻ സമയം നൽകി.

ആ മനുഷ്യൻ രക്ഷപ്പെട്ടു.

ആരും വളയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞില്ല.

സുമലത ആദിത്യനെ അഭിനന്ദിച്ചില്ല.

“എന്താണ് തെറ്റ് ചെയ്തത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.

“ജീവൻ രക്ഷിച്ചതോ?”

“അല്ല.”

സുമലത വയലിന്റെ അരികിലുള്ള വലിയ മാവിന്റെ നിഴലിൽ നിന്നു. കുറച്ചകലെയായി വിഷപ്പാമ്പ് കടിച്ച തൊഴിലാളിയെ മറ്റുള്ളവർ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു. വൈദ്യൻ നൽകിയ മരുന്നു പ്രവർത്തിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. കാലിലെ നീലനിറം കുറഞ്ഞു. ശ്വാസവും സ്ഥിരമായിരുന്നു.

“പിന്നെ എന്താണ് തെറ്റ്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

“നീ ആദ്യം ചുറ്റും നോക്കിയില്ല.”

“ആരും കണ്ടില്ല.”

“നിനക്ക് ഉറപ്പുണ്ടോ?”

ആദിത്യൻ വയലിന് ചുറ്റും നോക്കി. തൊഴിലാളികൾ അകലെയായി കൂട്ടംകൂടിയിരുന്നു. ചിലർ രക്ഷപ്പെട്ട മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചും ചിലർ പാമ്പിനെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നു. ആരും ഇവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി.

“ഉറപ്പുണ്ട്.”

സുമലത നിലത്തുനിന്ന് ചെറിയൊരു ഉണങ്ങിയ കൊമ്പെടുത്തു. അത് വിരലുകൾക്കിടയിൽ തിരിച്ചു.

“നീ ആദ്യം മുട്ടുകുത്തിയപ്പോൾ കിഴക്കേ വരമ്പിൽ ആരുണ്ടായിരുന്നു?”

ആദിത്യൻ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ആരുമില്ലായിരുന്നു.”

“ഒരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു.”

“ആര്?”

“തൊഴിലാളിയായ ശങ്കരന്റെ മകൻ. ഏകദേശം പത്തു വയസ്സ്. നീ ആ മനുഷ്യന്റെ കാലിൽ കൈവച്ചപ്പോൾ അവൻ നിന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.”

ആദിത്യന്റെ മുഖം മാറി.

“അവൻ എന്തെങ്കിലും കണ്ടോ?”

“വളയുടെ പ്രകാശം കണ്ടില്ല. നിന്റെ കൈ ശരീരം മറച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ വിഷം മുകളിലേക്കു കയറിക്കൊണ്ടിരുന്ന മനുഷ്യന്റെ വിറയൽ പെട്ടെന്ന് നിന്നത് കണ്ടു. നീ കൈവച്ചശേഷം നീലനിറം വ്യാപിക്കുന്നത് മന്ദമായതും കണ്ടു.”