Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

“അവൻ മറ്റാരോടെങ്കിലും പറയുമോ?”

“ഇപ്പോൾ പറയില്ല. ഞാൻ അവനോട് സംസാരിച്ചു.”

“കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കണോ ?”

“വേണ്ട.”

സുമലതയുടെ ശബ്ദം കടുത്തു.

“എല്ലാ പ്രശ്നത്തിനും വള ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് കരുതരുത്. അവനോട് സാധാരണമായ വിശദീകരണം പറഞ്ഞു. നീ മുത്തച്ഛനിൽനിന്ന് ആയുർവേദം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും വിഷം പടരാതിരിക്കാനുള്ള മർമ്മസ്ഥാനം അമർത്തിയതാണെന്നും പറഞ്ഞു. അവൻ വിശ്വസിച്ചു.”

ആദിത്യൻ ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസം വിട്ടു.

“അപ്പോൾ പ്രശ്നം തീർന്നില്ലേ?”

“ഇത്തവണ.”

സുമലത അടുത്തേക്കുവന്നു.

“വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് സ്വാഭാവികമായി തോന്നും. സ്വന്തം കൈ ഉയർത്തുന്നതുപോലെ. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് അത്ഭുതമാണ്. നീ ഒരാളെ തൊട്ടു, മരണത്തിന്റെ അരികിലായിരുന്ന അവൻ സുഖപ്പെട്ടു. അത്തരം സംഭവങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചാൽ കഥകൾ ഉണ്ടാകും. കഥകൾ പരക്കും. പിന്നെ നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമല്ല വരിക.”

“ഒന്നും ചെയ്യാതെ അയാളെ മരിക്കാൻ വിട്ടാൽ മതിയായിരുന്നോ?”

“അല്ല.”

“പിന്നെ?”

“ജീവൻ രക്ഷിക്കണം. പക്ഷേ എങ്ങനെ രക്ഷിക്കുന്നു എന്നതും പ്രധാനമാണ്.”

സുമലത മാവിന്റെ തടിയിൽ ചാരിനിന്നു.

“വെളുത്ത വളയില്ലാത്ത ഒരാൾ എന്തുചെയ്യുമായിരുന്നു?”

“പാമ്പുകടിയേറ്റ ഭാഗത്തിന് മുകളിലായി കെട്ടുമായിരുന്നു. വൈദ്യനെ വിളിക്കും.”

“മറ്റെന്ത്?”

“ആളെ ശാന്തനാക്കി കിടത്തും. അധികം ചലിപ്പിക്കില്ല.”

“ആദ്യം അതെല്ലാം ചെയ്യണം. വള അവസാനത്തെ സഹായമാകണം. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്നവർക്കു നിന്റെ ഇടപെടൽ സാധാരണ ചികിത്സയുടെ ഭാഗമെന്നു തോന്നണം. അതിനുശേഷം മാത്രമേ ശക്തി ഉപയോഗിക്കാവൂ.”

ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

“ഇത് കളരിയിലെ പാഠമാണോ?”

“ശക്തിയുടെ പാഠമാണ്.”

“ജീവൻ രക്ഷിച്ചതിന് അഭിനന്ദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”

സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറുപുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“അഭിനന്ദനം കേൾക്കാനാണോ രക്ഷിച്ചത്?”

“അല്ല.”

“അപ്പോൾ അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല.”

അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. കുറച്ചു ചുവടുകൾ