Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]
രേഖകളും.
“ഇരിക്ക്, ഉണ്ണീ.”
ആദിത്യൻ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
“എന്താ, മുത്തശ്ശി?”
“ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ നീ കാരണവനാകും.”
“അതെ.”
“ഭയമുണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“അതാണു ഭയപ്പെടേണ്ട കാര്യം.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
“ഭയപ്പെടണമെന്നാണോ?”
“അധികാരത്തെക്കുറിച്ച് അല്പം ഭയമുള്ളത് നല്ലതാണ്. അതു സൂക്ഷിച്ചു ഉപയോഗിക്കാൻ സഹായിക്കും.”
“ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കും.”
“ശ്രദ്ധിക്കും എന്ന് എല്ലാവരും പറയും. എന്നാൽ നീ ഇതുവരെ ചെയ്തതു കണ്ടതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട്.”
അവൾ കൈ നീട്ടി. ആദിത്യൻ അടുത്തേക്കു നീങ്ങി. സാവിത്രി അവന്റെ കൈ സ്വന്തം കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“ഈ ഇല്ലം വലിയതാണ്. സ്വത്തും ആളുകളും രഹസ്യങ്ങളും അതിലും വലുതാണ്. എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“അറിയാം.”
“നീതി ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും ചിലർ നിന്നെ വെറുക്കും.”
“അറിയാം.”
“സ്നേഹിക്കുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവർക്കു തെറ്റു ചെയ്യാനുള്ള അനുമതി നൽകരുത്.”
ആദിത്യൻ തലകുലുക്കി.
“ഇതെല്ലാം പറയാൻ വിളിച്ചതാണോ?”
“അല്ല.”
സാവിത്രിയുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് കുസൃതിയുള്ളൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“കാരണവനായശേഷം അധികകാലം ഒറ്റയ്ക്കു നടക്കാൻ പാടില്ല.”
ആദിത്യൻ നെറ്റിചുളിച്ചു.
“എന്താണ് അർഥം?”
“വിവാഹം.”
അവൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
“മുത്തശ്ശീ…”
“എന്താ? കാരണവർക്ക് ഭാര്യ വേണ്ടേ?”
“ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നത്.”
“എനിക്ക് പതിനെട്ട് തികയുന്നതേയുള്ളൂ.”
“എനിക്ക് പതിനെട്ട് തികയുന്നതേയുള്ളൂ.”
“അതുകൊണ്ടെന്താ?” സാവിത്രി ചോദിച്ചു. “നാളെതന്നെ കല്യാണം കഴിക്കണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. ആലോചിച്ചു തുടങ്ങണം എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറയാതെ അവളെ നോക്കി.
“നിനക്കിപ്പോൾ അത് തമാശയായി തോന്നും,” സാവിത്രി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ എനിക്ക് വയസ്സായി, ഉണ്ണീ.”
“മുത്തശ്ശിക്ക് ഒന്നുമില്ല.”
“അത് നീ പറഞ്ഞാൽ കാലൻ കേട്ടിട്ട് തിരിഞ്ഞുപോകുമോ ?”
“മുത്തശ്ശീ.”
“സത്യമല്ലേ? എനിക്ക്
💬 Comments
View all comments