Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

എത്രകാലമുണ്ടെന്ന് ആർക്കറിയാം?”

ആദിത്യന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മുറുകി.

അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് അച്യുതന്റെ മരണം വന്നു. അതിനു പിന്നാലെ ഹരിഹരന്റെ മുഖവും. താൻ സ്നേഹിച്ചവരോ വിശ്വസിച്ചവരോ ഒരാളൊരാളായി അപ്രത്യക്ഷമായ ഓർമ അവനിൽ ഇപ്പോഴും ആഴത്തിൽ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സാവിത്രി അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

“അങ്ങനെ മുഖം മാറ്റേണ്ട,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഉടൻ മരിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നൊന്നുമല്ല പറഞ്ഞത്. ഒരുദിവസം എല്ലാവരും പോകും. അതിനു മുൻപ് ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ ഭാവി ഉറപ്പായെന്ന് കാണണമെന്നുണ്ട്.”

“ഞാനുണ്ടല്ലോ.”

“നീ മാത്രം പോരാ.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“ഒരു കാരണവർ ഉണ്ടാകുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം തറവാട് നിലനിൽക്കില്ല. അയാളുടെ ശേഷം ആരുണ്ടാകും എന്നതും പ്രധാനമാണ്.”

“ഇപ്പോൾത്തന്നെ എന്റെ ശേഷം ആരെന്നു തീരുമാനിക്കണോ?”

“അതെ.”

സാവിത്രി യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ നിന്റെ പ്രായത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ ഇത്രയും സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. കുടുംബം തീരുമാനിച്ചു. വിവാഹം നടന്നു. മക്കളുണ്ടായി. അതിൽ എല്ലാം നല്ലതായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്കു കടമകൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.”

“എനിക്ക് ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണോ എന്നുപോലും ചോദിക്കാതെയാണോ മുത്തശ്ശി തീരുമാനിക്കാൻ പോകുന്നത്?”

സാവിത്രിയുടെ പുരികം ഉയർന്നു.

“അങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞോ?”

“പറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നുന്നു.”

“നിനക്ക് ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണോ?”

ചോദ്യം അത്ര പെട്ടെന്നായിരുന്നു, ആദിത്യൻ ഒരുനിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി.

അവന്റെ മനസ്സിൽ ചില മുഖങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

അപർണയുടെയും അമൃതയുടെയും മീരയുടെയും മുഖങ്ങളല്ല. അവർ വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവന് പൂർണമായി സഹോദരിമാരായിരുന്നു. അവരുടെ സന്തോഷവും സുരക്ഷയും സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്ന് അവൻ കരുതി.

ഗൗരി, പാർവ്വതി, മായ എന്നിവരുടെ മുഖങ്ങളും ഓർമയിൽ വന്നു. കളരിപ്പുരയിൽ ഒപ്പം പരിശീലിച്ചവർ. ബാല്യകാലത്തിലെ അകൽച്ച പതിയെ മാറി പരസ്പരബഹുമാനമായി വളർന്നിരുന്നു.