Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

എങ്കിലും അവരിൽ ആരെയും ഭാര്യയായി ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.

അവസാനം നന്ദനയുടെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.

പുലർച്ചെയുള്ള കളരിപ്പരിശീലനം.

അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നിലത്തുവീഴ്ത്തിയിരുന്ന ദിനങ്ങൾ.

പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞിരുന്ന മങ്ങിയ പരിഹാസം.

ജയിച്ചാൽ പോലും വലിയ സന്തോഷം കാണിക്കാത്ത സ്വഭാവം.

മുത്തച്ഛന്റെ മരണശേഷമുള്ള രാത്രിയിൽ, എവിടെയായിരുന്നു എന്ന് കൂടുതൽ ചോദിക്കാതെ അവനുവേണ്ടി കള്ളം മറച്ചുവച്ചത്.

കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കിടെ ഇരുവരും തമ്മിൽ വളർന്ന വിചിത്രമായ അടുപ്പം.

എന്നാൽ ആ അടുപ്പത്തിന് എന്തുപേര് നൽകണമെന്ന് ആദിത്യന് അറിയില്ലായിരുന്നു.

സൗഹൃദമോ?

മത്സരമോ?

പരസ്പരവിശ്വാസമോ?

അതിൽ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലുമോ?

അവൻ ഇതുവരെ അതിനെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായി ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.

“ഇല്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

സാവിത്രി കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.

“മറുപടി പറയാൻ വൈകിയല്ലോ.”

“ആലോചിച്ചതാണ്.”

“ആരെയൊക്കെ?”

“ആരെയും അല്ല.”

“കള്ളം പറയുമ്പോൾ നിന്റെ വലതുപുരികം ചെറുതായി ഉയരും.”

ആദിത്യൻ അറിയാതെ പുരികത്തിൽ കൈവച്ചു.

സാവിത്രി ചിരിച്ചു.

“ഇത്രയും മന്ത്രവും തന്ത്രവും പഠിച്ചിട്ടും മുത്തശ്ശിയുടെ മുന്നിൽ കള്ളം പറയാൻ പഠിച്ചില്ലേ?”

“കള്ളമൊന്നുമല്ല.”

“ശരി. ഇപ്പോൾ പേരുപറയേണ്ട. പക്ഷേ നിന്റെ മനസ്സിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയണം. ഇല്ലെങ്കിൽ കുടുംബത്തിലുള്ള പെൺകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാം.”

“മുറപ്പെണ്ണുങ്ങളെക്കുറിച്ചാണോ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞത്?”

“അതെ. അതിൽ എന്താണ് അത്ഭുതം?”

“ഒരുമിച്ച് വളർന്നവരല്ലേ?”

“അതുകൊണ്ട് പരസ്പരം അറിയാം. നിന്റെ സ്വഭാവവും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും അവർക്കറിയാം. അവരുടെ സ്വഭാവം നിനക്കും അറിയാം. പുറത്തുനിന്ന് ഒരാളെ കൊണ്ടുവന്നാൽ ഈ വീട്ടിലെ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ സമയം വേണം.”

ആദിത്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ഈ വീട്ടിലെ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ സമയം മാത്രമല്ല, അസാധാരണമായ ക്ഷമയും വേണം.”

“അതുകൊണ്ടാണ് പരിചയമുള്ള ഒരാൾ നല്ലത്.”

“മുത്തശ്ശി