Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

അവളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ ഗൗരവമായി.

“അതുപോലെ ഒരാളുടെ ദൗർബല്യം ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയും അരുത്.”

ആദിത്യൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. ആ വാക്കുകൾ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി.

“ആലോചിക്കാം,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“അത്രമതി.”

സാവിത്രി വീണ്ടും ജപമാല കൈയിലെടുത്തു.

“ഇനി പൊയ്ക്കോ. നാളെ മുതൽ നിന്റെ ജന്മദിനത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങും. കാരണവനാകുന്നത് വെറും കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നതല്ല. ചില രേഖകളിൽ ഒപ്പിടണം. കുടുംബക്ഷേത്രത്തിൽ ചടങ്ങുണ്ട്. തൊഴിലാളികളെയും കുടുംബക്കാരെയും കാണണം.”

ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റു. വാതിലിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ സാവിത്രി വീണ്ടും വിളിച്ചു.

“ഉണ്ണീ.”

“എന്താ?”

“നിന്റെ മനസ്സിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് പറയാൻ ഭയപ്പെടരുത്. അവൾ ഏതു കുടുംബത്തിൽനിന്നാണ്, എത്ര സ്വത്തുണ്ട്, എന്തു ജാതിയാണ് എന്നതിനു മുൻപ് ഞാൻ നോക്കുക അവൾ നിന്നെ നല്ലയൊരു മനുഷ്യനായി കാണുന്നുണ്ടോ എന്നാണ്.”

ആദിത്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കു നടന്നു. പക്ഷേ മുറിയിലേക്കുള്ള വഴി മുഴുവൻ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ മൂന്നുപേരുടെയും മുഖങ്ങളായിരുന്നു. കൂടെ ഒരു മുഖം വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞുവന്നു.

നന്ദന.

അവൻ അതിനെ തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. അതൊരു വിവാഹചിന്തയല്ല. മുത്തശ്ശി പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചതുകൊണ്ട് മനസ്സിൽ വന്ന മുഖം മാത്രം. കളരിപ്പുരയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സമയം താൻ നേരിട്ടത് അവളെയാണ്. അതുകൊണ്ടാകാം ആദ്യം ഓർമവന്നത്. സ്വന്തം വിശദീകരണം അവനുതന്നെ പൂർണമായി വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ വിളക്ക് തെളിഞ്ഞിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ പഴയ കണക്കുപുസ്തകങ്ങളും അവകാശരേഖകളും കിടന്നു. അവൻ ജനാല തുറന്നു. മഴ കുറഞ്ഞിരുന്നു. മേൽക്കൂരയിൽനിന്ന് വെള്ളം തുള്ളികളായി വീഴുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം.

ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ താൻ കാരണവനാകും.

പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെ നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധമുള്ള തീരുമാനങ്ങൾ