Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

എങ്ങനെ നേരിടണമെന്ന് അറിയാതെ മാറിനിൽക്കുകയാണ്.

ആദിത്യൻ അവളെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. എങ്കിലും ഓരോ ദിവസവും അവളുടെ അഭാവം അനുഭവപ്പെട്ടു. അഞ്ജന അവനെ സ്വന്തം മകനെന്നപോലെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അതിൽ അവന് സംശയമില്ല. അവളുടെ സ്നേഹം നിശ്ശബ്ദവും പ്രതിഫലം ചോദിക്കാത്തതുമായിരുന്നു. പക്ഷേ സുമലത മറ്റൊരു സ്ഥാനത്തായിരുന്നു.

ഗുരു. സംരക്ഷക. സഹയാത്രിക.

തന്റെ ശക്തിയുടെ ഇരുണ്ട വശങ്ങൾ അറിയുന്ന ഒരാൾ. മുത്തച്ഛനുശേഷം തന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ രൂപപ്പെടുത്തിയ മനുഷ്യ.

ഒരുപക്ഷേ അമ്മയ്ക്കു തൊട്ടടുത്ത സ്ഥാനം. ചില നിമിഷങ്ങളിൽ അതിലും ചെറിയൊരു പടി മുകളിൽ. കാരണം അവൾ തന്നെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. സ്വന്തം തെറ്റുകളെ നേരിടാൻ നിർബന്ധിച്ചു. ശക്തി ലഭിച്ചപ്പോൾ മനുഷ്യനായി തുടരാൻ പഠിപ്പിച്ചു. അവൻ അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയിൽ മുഴുകി ആ വാരം തീർത്തു.

ജന്മദിനത്തിന്റെ തലേന്ന് രാത്രി ആദിത്യൻ അവളുടെ മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തി.

വാതിൽ അടഞ്ഞിരുന്നു.

അവൻ മുട്ടിയില്ല.

കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“നാളെ ഞാൻ കാരണവനാകും.”

അകത്തുനിന്ന് മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. എന്നാൽ പന്ത്രണ്ടുമണി അറിയിച്ചുകൊണ്ട് ഘടികാരം മുഴങ്ങി.

“എനിക്ക് ചെറിയമ്മയുടെ അനുഗ്രഹം വേണം.”

നിശ്ശബ്ദത.

“ഞാൻ അത് കണ്ടതുകൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സിലെ ചെറിയമ്മയുടെ സ്ഥാനം കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. കൂടിയിട്ടേയുള്ളൂ.”

അവൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. അഞ്ചാറു ചുവടുകൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സുമലത പുറത്തുവന്നു.

“നീ ഇപ്പോൾ ഒരു പുരുഷൻ ആണ്. ഇന്ന് കുറച്ചുകൂടി കഴിയുമ്പോൾ നീ കാരണവനായി സ്ഥാനമേൽക്കും. ഞാൻ നിന്റെ ചെറിയമ്മ ആണെന്നുള്ള വിചാരം മാറ്റിവച്ചു എനിക്ക് ഉത്തരം തരണം. എന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ടു, എന്നെ പ്രാപിച്ച് എന്നിക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ