Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല. പുലർച്ചയിലെ അതേ കടുത്ത കോപം കണ്ണുകളിലില്ലെങ്കിലും വേദന പൂർണമായി മാറിയിരുന്നില്ല.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുമുട്ടി.

അഞ്ജന മുഖം തിരിച്ചില്ല.

ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുമില്ല.

പകരം ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ ആദിത്യനെ നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരൊറ്റ വികാരം മാത്രമല്ലായിരുന്നു. ഭയം. നിരാശ. സ്നേഹം. ജാഗ്രത. മഹാദേവന്റെ മകനെ നോക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെയും, സ്വന്തം മകനായി സ്വീകരിച്ച യുവാവിനെ നോക്കുന്ന അമ്മയുടെയും വികാരങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു കലർന്നിരുന്നു.

ഒടുവിൽ അവൾ വളരെ ചെറുതായി തലയാട്ടി.

അത് ക്ഷമയല്ല.

സംസാരിക്കാൻ തയ്യാറാണെന്ന ഉറപ്പുപോലുമല്ല.

എന്നാൽ വാതിൽ പൂർണമായി അടഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നൊരു സൂചനയായിരുന്നു.

ആദിത്യൻ ശ്വാസം വിട്ടു.

സാവിത്രി അവനെ പൂജാവൃത്തത്തിന്റെ നടുവിലെ പീഠത്തിൽ ഇരുത്തി. രണ്ടു പൂജാരിമാർ വൃത്തത്തിന്റെ എതിർവശങ്ങളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ഒരാൾ വേദമന്ത്രങ്ങളും മറ്റൊരാൾ കുടുംബപരമ്പരയിലെ താന്ത്രികമന്ത്രങ്ങളും ചൊല്ലിത്തുടങ്ങി.

പൂക്കൾ.

ചന്ദനം.

നിലവിളക്കുകൾ.

പൂർവികർക്കുള്ള നിവേദ്യം.

ഇല്ലത്തിന്റെ മണ്ണ് നിറച്ച ചെറിയ പാത്രം.

പത്തായപ്പുരയിൽനിന്നെടുത്ത നെൽക്കതിർ.

കുടുംബക്ഷേത്രത്തിലെ തീയിൽനിന്നു തെളിച്ച വിളക്ക്.

ഓരോന്നും ആദിത്യന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു.

ഈ വീട്ടിന്റെ അധികാരം ഭൂമിയിലും ധാന്യത്തിലും മാത്രം അധിഷ്ഠിതമല്ലെന്ന് ചടങ്ങ് ഓർമിപ്പിച്ചു. ഓർമകളിലും കടമകളിലും വിശ്വാസത്തിലും അതിന്റെ വേറുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവസാനം സാവിത്രി ഒരു പഴയ പട്ടുമേൽമുണ്ട് അവന്റെ തോളിലണിയിച്ചു. സ്വർണക്കര കൈകളുടെ അരികിലൂടെ വീണു. തുടർന്ന് പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ മുദ്ര പതിച്ച മോതിരം എടുത്തു.

മോതിരത്തിന്റെ മുകളിൽ ദേവിയുടെ രൂപം. അതിനു ചുറ്റും പാമ്പിനെപ്പോലെ വളഞ്ഞ ആറു വരകൾ. അതോ അതിനി പാമ്പുകൾ തന്നെയാണോ?

മുമ്പ് അതിന്റെ അർഥം ആദിത്യന് അറിയില്ലായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അറിയാം.

ആറു വളകൾ.

സാവിത്രി