Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

ഇവിടെയും നേരത്തെ അനുഭവിച്ച അതെ അസ്വസ്ഥത ആദിയെ പിടികൂടി. അവൻ തുടർന്നു.

ദേവികയുമായുള്ള നിയമപരമായ ബന്ധം അവസാനിക്കുന്നതിനുമുൻപ് മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ കൊണ്ടുവന്നതിനോട്.

കുടുംബത്തെ ഒരിക്കൽക്കൂടി അപമാനത്തിലാക്കിയതിനോട്.

സ്വന്തം തീരുമാനത്തിനെതിരെ ആരും സംസാരിക്കില്ലെന്ന അവന്റെ അഹങ്കാരത്തോട്.

പക്ഷേ കാലം കടന്നപ്പോൾ ആ കോപം വഴിമാറി.

മഹാദേവനെ നേരിടാൻ ലളിതയ്ക്കായില്ല. കുടുംബത്തിന്റെ കാരണവൻ. കറുത്ത വളയുടെ ധാരകൻ. സ്വന്തം അമ്മയ്ക്ക് പോലും പൂർണമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യൻ.

അതുകൊണ്ട് അടക്കിവച്ച കോപം അഞ്ജനയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.

അഞ്ജനയുടെ മൗനം ലളിത ദൗർബല്യമായി കണ്ടു.

അവളുടെ ഭയം കപടതയായി കരുതി.

മഹാദേവന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നത് സമ്മതമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചു.

ആദിത്യൻ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്കു നീങ്ങി.

അഞ്ജനയോടുള്ള വെറുപ്പിന്റെ അടിയിൽ മറ്റൊരു വികാരം കണ്ടെത്തി.

ഭയം.

സാധാരണ ഭയമല്ല.

ഒരു പ്രത്യേക സംഭവവുമായി ബന്ധമുള്ള ഭയം.

ആദിത്യൻ അതിനെ പിന്തുടർന്നു.

ഓർമകളുടെ ഒഴുക്ക് പെട്ടെന്ന് മങ്ങി.

മുന്നിൽ ഇരുണ്ടൊരു ഭിത്തി ഉയർന്നു.

അവൻ നിശ്ചലമായി.

ലളിത സ്വാഭാവികമായി മറന്ന ഓർമയല്ല അത്. കാലം മായ്ച്ചതുമല്ല. മനഃപൂർവം വേർതിരിച്ച് അടച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു.

മനസ്സിന്റെ ഒരു ഭാഗം മുഴുവൻ മുദ്രവച്ചിരുന്നു.

ആ മുദ്രയുടെ അരികിലൂടെ കരിമ്പട്ടുപോലുള്ള ഊർജം സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.

കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി.

തന്റേതല്ല.

വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള മറ്റൊരു ധാരകന്റെ അടയാളം.

മഹാദേവൻ.

അല്ലെങ്കിൽ അതിനുമുൻപുള്ള ആരെങ്കിലും.

ലളിതയുടെ മനസ്സിൽനിന്ന് ചില ഓർമകൾ മറച്ചുവയ്ക്കാൻ കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾക്കുതന്നെ അതിലേക്കു പ്രവേശിക്കാനാവാത്തവിധം.

ഓർമയുടെ വാതിലിനു മുകളിൽ ഒരു നിർദേശം പതിഞ്ഞിരുന്നു.

ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല.

തിരിഞ്ഞുപോകുക.

മറക്കുക.

അത് ലളിതയുടെ സ്വന്തം ചിന്തപോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്നവിധം