Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

അവൾ പറഞ്ഞു. “മഹാദേവൻ പോയ വഴിയിലേക്കു നീയും പോകുന്നത് കാണാൻ കഴിയില്ല.”

“ഞാൻ അങ്ങനെ പോകില്ല.”

അഞ്ജന അവനിൽനിന്നു മാറി. അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് സ്വന്തം തലയിൽവച്ചു.

“ഇവിടെ കൈവച്ച് സത്യം ചെയ്യൂ. ഈ വീട്ടിലെ ആളുകളുടെ മേൽ കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കില്ലെന്ന്.”

ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.

ലളിതയുടെ മനസ്സിൽനിന്ന് കണ്ട ഓർമകൾ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് അയച്ച ഒരു വികാരം ഓർമയിൽ വന്നു.

ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ?

ഇന്ന് തന്നെ ആ വാഗ്ദാനം ലംഘിച്ചുകഴിഞ്ഞെന്ന് സമ്മതിച്ചാൽ?

അമ്മ വീണ്ടും തന്നെ വിശ്വസിക്കുമോ?

“സത്യം ചെയ്യൂ,” അഞ്ജന പറഞ്ഞു.

ആദിത്യന്റെ കൈ അവളുടെ തലയിൽത്തന്നെ നിന്നു.

“ഈ വീട്ടിലുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ അവരുടെ അറിവില്ലാതെ കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കില്ല.”

കള്ളം.

വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്ന നിമിഷം തന്നെ അവനത് മനസ്സിലായി.

അവൻ വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കും.

ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നിയാൽ.

കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാനാണെന്ന് സ്വയം ന്യായീകരിച്ചുകൊണ്ട്.

ഇന്ന് ലളിതയോടു ചെയ്തതുപോലെ.

അഞ്ജന ആശ്വാസത്തോടെ അവനെ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്നാൽ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ കുറ്റബോധം പടർന്നു.

മഹാദേവനും ഇങ്ങനെയായിരുന്നോ?

ആദ്യം ഒരൊറ്റ കള്ളം.

നല്ല ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി.

കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കാനായി.

അതിനുശേഷം മറ്റൊന്ന്.

അവസാനം സ്വന്തം സത്യവും മറ്റുള്ളവരുടെ സത്യവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം നഷ്ടപ്പെടുന്നതുവരെ. താൻ തന്റെ അച്ഛനായി മാറുകയാണോ എന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടവൻ അവളെ അങ്ങനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു നിന്നു.

“സുമ പാവമാണ്,” അഞ്ജന പറഞ്ഞു. “പുറമേ എത്ര ശക്തയായി നിന്നാലും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് മുറിവുകളുണ്ട്. അവളെ വേദനിപ്പിക്കരുത്.”

“വേദനിപ്പിക്കില്ല.”

“അവളെക്കുറിച്ച് നിന്റെ തീരുമാനം എന്താണ്?”

ആദിത്യൻ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“എനിക്കറിയില്ല.”

അത് സത്യമായിരുന്നു.