Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

അവന്റെ അരികിലെത്തി.

“എത്ര ദിവസം പോകും?” അപർണ ചോദിച്ചു.

“അറിയില്ല.”

“ഒരു ആഴ്ചയ്ക്കുമുകളിലാകുമോ?” അമൃത ചോദിച്ചു.

“ചിലപ്പോൾ.”

അവരുടെ മുഖം മങ്ങി.

“കത്തയയ്ക്കുമോ?”

“കഴിയുമെങ്കിൽ.”

“എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നുപോലും പറയുന്നില്ല,” അപർണ പരാതി പറഞ്ഞു.

മീര ഉടൻ ഇടയിൽ കടന്നു.

“രഹസ്യപൂജയ്ക്കാണ്.”

“അതെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?”

“ഇന്നലെ ചെറിയമ്മ പറഞ്ഞില്ലേ?”

“പ്രത്യേകപൂജ എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.”

“പ്രത്യേകമെന്നാൽ രഹസ്യം തന്നെയല്ലേ?”

ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു. മീര അവന്റെ സഞ്ചി പരിശോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഇതിൽ എന്താണ്?”

“വസ്ത്രങ്ങൾ.”

“മന്ത്രവടി ഇല്ലേ?”

“ഇല്ല.”

“വാൾ?”

“ഇല്ല.”

“അപ്പോൾ ശത്രു വന്നാൽ എന്തുചെയ്യും?”

“ഓടും.”

മീര അവിശ്വാസത്തോടെ നോക്കി.

“ആദിയേട്ടൻ ഓടില്ല.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“വീമ്പ് കാരണം.”

ചുറ്റുമുള്ളവർ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയുടെ ഇടയിലാണ് ആദിത്യന്റെ നോട്ടം നന്ദനയിൽ പതിച്ചത്.

അവൾ ബാലാമണിയുടെ അരികിൽ നിന്നിരുന്നു. സാധാരണയായി യാത്രയയപ്പിന്റെ ഔപചാരികതകളിൽ താൽപര്യമില്ലാത്തവളെപ്പോലെ പിന്നിലായി. എന്നാൽ മുഖത്ത് പതിവുള്ള പരിഹാസമില്ല.

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കിയപ്പോൾ നന്ദന ഉടൻ മുഖം തിരിച്ചില്ല.

കണ്ണുകളിൽ ഒരു അസാധാരണമായ മൃദുത്വം.

ആശങ്ക.

ഒരുപക്ഷേ യഥാർഥമായ ദുഃഖം.

അവൻ അമ്പരന്നു.

നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് അത്തരമൊരു ഭാവം കാണാമെന്ന് ഇതുവരെ കരുതിയിട്ടില്ല. കളരിയിൽ പ്രഹരത്തിനു മുൻപ് അവളുടെ മുഖം എത്ര ശാന്തമാണെന്ന് അറിയാം. തോറ്റാലും ജയിച്ചാലും ഒരേ നിലയിൽ നിൽക്കുന്ന കണ്ണുകൾ. കളിയാക്കുമ്പോഴും ചുണ്ടിന്റെ ഒരു കോണിൽ മാത്രം തെളിയുന്ന പുഞ്ചിരി.

ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം അതിശയകരമായി സ്ത്രീസൗമ്യതയുള്ളതായിരുന്നു.

തന്നെ കാണാതാകുന്നതിൽ അവൾക്ക് വിഷമമുണ്ടോ?

ആ ചിന്ത ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു സന്തോഷം പടർത്തി.

മൂന്നു വർഷമായി തങ്ങളെ ചുറ്റിയിരുന്ന മഞ്ഞുമല ഉരുകിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

അതിലും പ്രധാനമായി, അത്