Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

തനിക്കുവേണ്ടിയാണ്.

മറ്റാരെയെങ്കിലും യാത്രയയക്കുമ്പോൾ നന്ദന ഇങ്ങനെ നോക്കിയിട്ടില്ല.

അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“എന്താ?”

നന്ദന ഉടൻ പഴയ ഭാവം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“എന്ത്?”

“മുഖത്ത് എന്തോ വിചിത്രം.”

“ഒന്നുമില്ല.”

“വിഷമമാണോ?”

“എന്തിന്?”

“ഞാൻ പോകുന്നതുകൊണ്ട്.”

“നീ തിരികെ വരില്ലേ?”

“തിരികെ വരും.”

“അപ്പോൾ വിഷമിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.”

അവൾ പറഞ്ഞെങ്കിലും ശബ്ദം പതിവിലേക്കാൾ മൃദുവായിരുന്നു.

“ഞാൻ തിരികെ വരാതിരുന്നാലോ?”

നന്ദനയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് കടുത്തു.

“അങ്ങനെ പറയരുത്.”

ആദിത്യന്റെ തമാശ അവിടെ അവസാനിച്ചു.

“തിരികെ വരും.”

“ഉറപ്പാണോ?”

“ഉറപ്പ്.”

നന്ദന ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവനെ നോക്കി. ശേഷം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ കളരിയിൽ സമാധാനമായിരിക്കും.”

“അപ്പോൾ എന്നെ കാണാതായതിൽ സന്തോഷമല്ലേ?”

“അങ്ങനെ കരുതിക്കോ.”

അവൾ തിരിഞ്ഞു. എന്നാൽ രണ്ടു ചുവടുകൾ പിന്നിട്ടശേഷം നിന്നു.

“സൂക്ഷിക്കണം.”

മറുപടി കാത്തുനിൽക്കാതെ നടന്നു.

ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

കേശവൻ കാർ തയ്യാറായെന്ന് അറിയിച്ചപ്പോൾ അഞ്ജന അവിടെയില്ലെന്ന് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“അമ്മ എവിടെ?”

അഞ്ജന സ്വന്തം മുറിയിലാണെന്ന് കാർത്യായനി പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ സാവിത്രിയെ നോക്കി.

“ഒരു നിമിഷം.”

മറുപടി കാത്തിരിക്കാതെ മുകളിലേക്കു നടന്നു.

അഞ്ജനയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നിരുന്നു. അവൾ ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിൽക്കുന്നു. ആദിത്യൻ അകത്തു കടന്നപ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“പോകാറായോ?”

“ഉം.”

അവൾ അവന്റെ അരികിലെത്തി. ഒന്നും പറയാതെ ശക്തമായി ചേർത്തുപിടിച്ചു.

രണ്ടുകൈകളും അവന്റെ തോളിനു ചുറ്റും മുറുകി. ആദിത്യൻ ചെറുപ്പത്തിൽ അവളുടെ മകനായി വളർന്നിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ആ നിമിഷത്തിൽ വർഷങ്ങളായി അവൾക്കുള്ളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന മാതൃസ്നേഹം മുഴുവൻ അവനിലേക്കു ഒഴുകുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അഞ്ജന അവന്റെ രണ്ടു കവിളിലും