Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

പ്രതിമയ്ക്കു മുന്നിൽ മൂന്ന് സ്വർണത്തട്ടുകൾ. കറുത്തതും വെളുത്തതുമായ വളകളുടെ തട്ടുകൾ ശൂന്യം. മഞ്ഞവള അതിന്റെ തട്ടിൽ ശാന്തമായി കിടക്കുന്നു.

ആദിത്യൻ പ്രതിമയ്ക്കു മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി.

സുമലത അവന്റെ അരികിൽനിന്നു.

“ഇന്നുമുതൽ ഓരോ തീരുമാനവും ഒറ്റയ്ക്ക് എടുക്കേണ്ടിവരും,” അവൾ പറഞ്ഞു. “അവിടെ ഞാൻ നിന്നെ തടയാനുണ്ടാകില്ല.”

“അറിയാം.”

“കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കാൻ പ്രലോഭനം വരും.”

ആദിത്യന്റെ ശരീരം അല്പം മുറുകി.

ലളിതയുടെ മനസ്സിലേക്കു കടന്ന കാര്യം അവൾ അറിഞ്ഞോ?

സുമലതയുടെ മുഖത്ത് തിരിച്ചറിവിന്റെ തെളിവൊന്നുമില്ല.

“ആളുകളുടെ വിശ്വാസം നേടാനാണ് പോകുന്നത്,” അവൾ തുടർന്നു. “അവരുടെ മനസ്സ് തുറന്നുവായിച്ചാൽ അത് വിശ്വാസമല്ല. കൂടാതെ ഞങ്ങൾ ലൂപിനുകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് ആരെങ്കിലും സ്പർശിച്ചാൽ മനസ്സിലാകും. അതുകൊണ്ട്, സാധാരണ വഴിയിലൂടെ അറിയാൻ കഴിയാത്ത അടിയന്തരഭീഷണി ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം വള ഉപയോഗിക്കൂ.”

“ശ്രദ്ധിക്കാം.”

ആദിത്യന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സുമലത കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കിനിന്നു.

“ശ്രദ്ധിക്കാം എന്നുപറയുന്നത് എളുപ്പമാണ്, ഉണ്ണീ. പക്ഷേ നീ മാധവനായി കഴിയുമ്പോൾ വളകളെ ആശ്രയിക്കാൻ പാടില്ല. കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചാൽ മുന്നിലുള്ളവന്റെ മനസ്സ് നിനക്കു തുറന്നുകിട്ടും. വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചാൽ അധികംപേരെയും ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ കീഴടക്കാം. രണ്ടും ചെയ്യുന്നത് നിന്റെ ദൗത്യത്തെ എളുപ്പമാക്കും. അതോടൊപ്പം നീ ആരാണെന്നു പുറത്തറിയാനുള്ള സാധ്യതയും വർധിപ്പിക്കും.”

“അടിയന്തരസാഹചര്യത്തിലല്ലാതെ ഉപയോഗിക്കില്ല.”

“നിന്റെ വളകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ അവരെ മിണ്ടാതാക്കാൻ വീണ്ടും കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കണമെന്നു തോന്നും. ഒരു തെറ്റ് മറയ്ക്കാൻ രണ്ടാമത്തെ തെറ്റ്. അതിനെ മറയ്ക്കാൻ മൂന്നാമത്തേത്. അങ്ങനെയാണ് നിന്റെ അച്ഛൻ സ്വന്തം അതിരുകൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്.”

ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ പതിച്ചു.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ലളിതയുടെ