Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

സ്ഥാനങ്ങൾ പരസ്പരം കവർന്നെടുക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് അവൻ വീണ്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ദേവികയുടെ ഓർമ.

അഞ്ജനയുടെ കരുതൽ.

സുമലതയുടെ പരിശീലനവും സംരക്ഷണവും.

ഓരോന്നും വ്യത്യസ്തമായ സ്നേഹമായിരുന്നു.

“തിരികെ വരും,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“വരാമെന്ന് വാക്കുതരരുത്. നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾക്കു വാക്കു നൽകുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമാണ്.”

“അപ്പോൾ എന്താണ് പറയേണ്ടത്?”

“തിരികെ വരാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും എന്നു പറയൂ.”

ആദിത്യൻ തലയാട്ടി.

“തിരികെ വരാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും.”

“അത്രമതി.”

സുമലത അവനെ ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി.

പള്ളിമേടയുടെ പിന്നിലെ കാവിനപ്പുറം രണ്ടുപേർ കാത്തുനിന്നിരുന്നു.

ഒരാൾ മുപ്പതിനടുത്തു പ്രായമുള്ള പുരുഷൻ. കറുത്ത നിറം. അധികം ഉയരമില്ലെങ്കിലും ഉറച്ച ശരീരം. മുഖത്ത് ചെറിയ താടി. സാധാരണ മുണ്ടും ഇരുണ്ട ഷർട്ടുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ നേരെ നിന്നു.

അരികിൽ ഇരുപത്തിയഞ്ചിനോടടുത്തു പ്രായമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. സാധാരണ കോട്ടൺ സാരി. മുടി ഉറപ്പിച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. വസ്ത്രത്തിലോ ഭാവത്തിലോ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുന്ന ഒന്നുമില്ല. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ ചലനവും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇവൻ കരുണൻ,” സുമലത പറഞ്ഞു. “എന്റെ ചെറിയച്ഛന്റെ മകൻ.”

കരുണൻ കൈകൂപ്പി.

“തിരുമേനി.”

“ഇപ്പോൾ ആ വിളി വേണ്ട,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “ഇല്ലത്തിന്റെ അതിർത്തി കടന്നാൽ ഞാൻ മാധവനാണ്.”

കരുണൻ തലയാട്ടി.

“ശരി.”

“ഇവൾ രാധ. എന്റെ അമ്മവഴിയിലുള്ള അകന്ന ബന്ധമാണ്.”

രാധയും കൈകൂപ്പി.

“ഇരുവരും ചെറുപ്പം മുതൽ പരിശീലനം നേടിയവരാണ്,” സുമലത പറഞ്ഞു. “വഴികൾ കണ്ടെത്താനും ആളുകളെ നിരീക്ഷിക്കാനും ഗന്ധം പിന്തുടരാനും ഇവർക്കു കഴിയും. കളരിയും ആയുധങ്ങളും അറിയാം. രോഗബാധിതരെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള പരിശീലനവുമുണ്ട്.”

ആദിത്യൻ രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി.

“ഇരുവരും ലൂപിനുകളാണോ?”

“അതെ.”

കരുണന്റെയും